ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

KÖÇ(ÜRÜL)ƏN KƏND

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

16000    |   2017-03-03 15:10
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Şübhəm özümdəndi

Hər dəfə bilgisayara yaxınlaşanda operator xanımın üzünə baxıram və bunu da tam səmimi deyirəm. Onun əlləri hərflərə doğru uzananda üzündəki cizgilər mənə yazının artıq necə alınacağını xəbər verir. Əgər əsəbidisə, qaş-qabaqlıdısa, hətta mobil telefonu da susmaq bilmirsə, onda vay mənim də halıma, yazının da. Yox, çöhrəsindəki özünəməxsus təbəssümü və hətta otaqdan-otağa ərklə «ay Əbülfət müəllim, harda qaldın» deyə, səslənməsi hamının diqqətini çəkirsə… Hə, bax onda yazı öz axarıyla süzülüb gələcək. Söz sözə calanacaq, fikir fikrə. Bir də baxıb görəcəyik ki, son notlardı. İndi isə…

Bəli, səhər ertədən axşamdan kökləndiyim yazını içimdə bir də yazıb oxudum və yazıb oxuduqca da sol əlim yazı masamın bir tərəfinə yığdığım və tez-tez istifadə etdiyim kitablara tərəf uzandı. «Çəhrayı rəngli dünyam» kitabını götürdüm, özü də bilə-bilə. Çünki bu kitabda mənim yazımın istinad nöqtəsi olan, dayaq mərkəzi sayıla biləcək misralar mənim içimə çoxdan köçmüşdü. Sadəcə, onları bir də yaddaşımda təzələmək istəyirdim. Axı söhbət kənddən, evdən gedir!.. O kənddən, evdən ki, onun üçün mənim içim göynəyir, dodaqlarım çatlayır. Və bunu da bir Allah bilir, bir də özüm. Kimsə buna iynə ucu boyda olsa da, reaksiya vermir. Ən dəhşətlisi də odur ki, kömək, ümid gözlədiyim ünvanlardan deyil, tanımadığım, heç, harada yerləşdiyindən də xəbərdar olmadığım qurumlardan, insanlardan mənə cavab gəlib. Əslində, bütün savadımı bir məxrəc altında toplayıb o cavabı da təkrar-təkrar oxuyuram… Mənə nə demək istədiklərini anlaya bilmirəm. Yəni, mən kömək, haqq-ədalət istədiyim halda mənə qonşuları nişan verirlər, qonşuları göstərirlər. Özü də o qonşuları ki, onlar da özləri öz talelərinə cavabdehdilər… Özləri öz həyatlarının məsuliyyətini daşıyır, öz seçimlərinə «don biçirlər»…

Bəli, ölkənin ən ali orqanlarına - Prezident Adminstrasiyasına yazdığım müraciətin cavabına, mənə Bakı Metropoliteni QSC-nin «departament rəisi cavab göndərib». Vallah-billah, mənim Zakir Hacıyevlə heç bir problemim yoxdu. O insanı tanımıram, onun özünə də, tutduğu vəzifəyə də sayğı ilə yanaşıram. Amma bilmirəm ki, mən hardan onun yadına düşmüşəm və o niyə mənə cavab yazıb. Bir halda ki, mənim müraciətim tamam başqa istiqamətə, başqa ünvanlaradı. Nə isə… Elə bu yerdəcə demək istəyirəm ki, Allah Xalq şairi Qabilə rəhmət eləsin!.. Yerlər səhv düşəndə yaşamaq da çətin olur. Bax, mənim nümunəmdə bunu istənilən şəxs izləyə bilər...

Adətən bütün məsələlərin bir səbəbi olur. Elə bütün müraciətlərin də. Və mən də artıq son aylarda dəfələrlə vurğuladığım kimi, həyatımı göy əsgiyə bükən durum, səbəb evimlə, gecəqondumla bağlıdı. İndi yaşadığım əraziyə üz tutan hər kəs, əgər işğaldan azad edilmiş kəndlərimizin ilk mənzərəsini gözünün qarşısına gətirsə, tutaq ki, Horadiz şəhəri 1994-cü il yanvar ayının 8-də olan görüntüsünü xəyalında canlandırsa, içindən bir sızıltı keçəcək. Çünki hələ ki, yaşadığım ünvan mənə hər gün onu xatırladır, hər gün o hissləri yaşadır... Çünki bir-bir tərk edilən, sökülüb dağıdılan, uçurulan evlərin işıqları qaralır… Barıları, divarları, damları xarabalığa çevrilir… İnsanların ümidlə, sevgiylə, ürəyinin hərarətiylə qurduqları yuvalar elə bil ki, bir qəfil titrəyişlə, zəlzələylə, nə bilim vəlvələylə, hər nəyləsə silinir yer üzündən. Və mən də gözümün qabağında dikilmiş, ucalmış, bər-bəzək vurulmuş evləri, onların həyətindəki çiçəkləri, meyvə ağaclarını az qala bir-biri xatırlayıram, az qala bir-bir onların ətrini, təravətini duyuram. Sanki onlar mənə bir-bir də pıçıldayırlar:

- Axı niyə belə odu?! Axı niyə belə etdilər?! Nə idi günahımız?!

Bəli, bax, bu yerdə artıq səhifəsini açdığım «Çəhrayı rəngli dünyam» kitabından oxuyuram:


Kimsəsiz gözəldir, yoxdu baxanı,

Sökülüb barısı, uçub eyvanı.

Köçüb əzizləri, gedib yaxını,

Kimsə yoxdu ağı desin bu kəndə.


Hə, sonra yenə oxuyuram:


Əl saxlayın, ay köçənlər, ay adam,

Ay yad yerdə sultan adam, xan adam.

Ay öləndə qiblə bilib üz tutan,

(Balam deyib qucağında ovudan)

Kimsə yoxdu ağı desin bu kəndə…


Mən bu şeiri bütünlüklə sizə təqdim etmirəm. Çünki inansanız da, inanmasanız da artıq Qarabağda viran qalan evimə, kəndimə o qədər ağı demişəm ki, gözümdə yaş qalmayıb. İndi də son nəfəsini yaşayan gecəqonduma qabar dilimlə ağı deməyə taqətim qalmayıb. Və dəyərli şairimiz Sona xanım Vəliyevanın bu misraları içimdəki ağını qabarlı dilimlə təkrarlamağa yardım etdi… Yəqin düşünəcəksiniz ki, biz ağılarımızın, bayatılarımızın bir təsəlli olduğuna daxilən özümüzdə inam böyütmüşük, inam bəsləmişik. Və bu bəslədiyimiz inam da, ümid də əlimizdən tutub bizi bir mənzilə aparıbdı. Amma indiki anda mənim hansı inamla, hansı ümidlə və hansı ünvana gedəcəyimi Allahdan başqa kimsə bilmir. Daha doğrusu, kimsənin bilməsinə kimsələrsə imkan vermir. Ona görə də öz-özümə təsəlli üçün pıçıldadığım misraların qapısını döyməli oluram. Axı, bir az da olsa yaşamaq lazımdı – uşaqların, nəvələrin xatirinə.


Rahatlıq istəyirəm

yorulmuş ürəyimə

torlanan,

qaralan

gözlərimə…

və bir də

məni ayaqda

saxlaya bilməyən,

titrəyən dizlərimə…

haratlıq istəiyrəm -

uzanan qollarıma

əsən əllərimə…

toz qopan yollarıma

və bir də

dərdlə yüklənmiş

günlərimə,

aylarıma,

illərimə…

rahatlıq istəyirəm -

özümlə aparacağım

sevgim üçün

və bir də

daha çox

qoy deyim düzün,

aparacağım

sevgimdən yorulan

sənin üçün!

rahatlıq istəyirəm…


***

Hərdən tay-tuşlarımla, xüsusilə tələbə yoldaşlarımla çay süfrəsi arxasında və yaxud da hansısa mərasimdə görüşəndə söz-sözü çəkir. Hamımız bir-birimizə irad tuturuq ki, dincəlmək də lazımdı, istirahət də. Amma bunu necə edək, buna necə vaxt ayıraq və ümumiyyətlə, bu mümkündürmü suallarının yozumu, dartışması bizi elə bir hala gətirir ki, az qala dediyimizə peşman oluruq. Və sonda da bizlərdən biri söyləyir ki, rahatlığı qəbirdə tapacağıq, əgər onu da tapa bilsək…

İndi mən də fikirləşirəm ki, 1988-ci ildən, yəni həmin ilin fevral ayından ölkəmizdə rahatlıq deyilən anlayış sual altına düşür. Bunun da səbəbi ilk öncə torpaqlarımızın işğal altında olmasıdı, hər gün atəşkəsin pozulmasıdı, təxribatlarıdı. Yəni, biz vətəndaş olaraq birmənalı şəkildə hamımız ruhən o proseslərin içərisindəyik. Belə olduğu halda rahatlıqdan danışmaq bir yana, heç o barədə düşünmək də olmaz. Bunu kimsə düşünürsə, öz payına böyük günaha imza atmış olur. Yəqin ki, bu ölkədə günahkar axtarılsa və bununla bağlı hətta elan verilsə, məndən başqa ortaya çıxan olmayacaq. Və mən də nə qədər günahlarımı etiraf etsəm də, bağışlayan tapılmayacaq. Mənim günahım zamanında və yerimdə doğulmamaqdı. Neyləyim, doğum yerini və zamanını seçmək mənim ixtiyarımda olmayıb… Deyəsən bir az hissə qapıldım. Bunu üzrlü sayın, təbii ki, bacarsanız, layiq bilsəniz. Mən əlimi ürəyimin üstünə qoyub günahlarımı etiraf edirəm. Və o günahlarımın birini də şeirə çevirib çox həzin bir səslə Allahın eşidə biləcəyi bir avaza köklənirəm.


Adıma yazılıb bütün günahlar

Sevmək də, qarşına çıxmaq da günah…

Sənli anlarımı həm yaddaşıma,

Həm də gözlərimə yığmaq da günah…


Nələr olacağın yaşayıb görək

Təzədən doğulaq, təzədən gələk!

Hər kəsin istəyi eşq dolu ürək

Deməli, ürəyi sıxmaq da günah!


Həyat fəlsəfəsi yozulmur hər vaxt

Uğurlu qismətlər yazılmır hər vaxt…

Məzarlar ölçüdə qazılmır hər vaxt -

Ölçüsüz məzara sığmaq da günah!


Nə vaxtdı sızlayır bu, sol tərəfim

Söz-söhbət mövzusu olub şərəfim…

Dünyada ən böyük varım, fərəhim -

Sənə gendən durub baxmaq da günah!..


***

Deməli, dünyanın bu çalxalanan vaxtında, hadisələrin öz səmtini, öz ahəngini hər an dəyişə bildiyi bir zamanda mənim nəyəsə ümid etməyim bəlkə də ağılsızlıqdı və bir az da yumuşaq desəm, az qala don kixotluqdu. Amma neyləyim bəzən saman çöpü də ümid olur… bəzən bir qığılcımdan da alov törəyir (rəhmətlik düşüb-düşmədiyini deyə bilmərəm, amma tarixi şəxsiyyət olduğu üçün burda Leninin adını çəkməliyəm. O da demişdi ki, qığılcımdan alov törəyib - Ə.M.). Bax, belə. İndi mənə gülənlərin, oxuyanların, hətta mənə məsləhət vermək istəyənlərin hamısını çox səmimi bir şəkildə ürəyimə yaxın buraxıb demək istəyirəm ki, vallah-billah nə qədər günahkar olsam da, mənim də yaşamaq haqqım var, hüququm var. Bu an yaşamımızda da yazılıb… amma yaşaya bilmirəm, yaşamağa qoymurlar. Və yaşamağa qoymayanların da mənə iradı, sözü, iddiası, tələbi, hətta ərki bir fikirdən, bir məntiqdən keçir:

- Sən gecəqondunun uyğun, münasib olmayan yerdə tikmisən! Köçməlisən! Evin köçürülməlidi!

Bax, bu məntiq məni təkcə havalandırıb dəli eləmir. Həm də dəlinin bir az da havalanıb ağıllılara güldüyü duruma gətirib çıxarır. İndi o durumu siz özünüz də təsəvvür edin, gözünüzün qarşısına gətirin. Heç olmasa özünüzü mənim yerimdə, mənim durumumda təsəvvür edin. İnanıram ki, əgər bu təsəvvürü içinizdə yarada bilsəniz, sizin gülüşünüzdən, qəhqəhənizdən bütün Azərbaycan olmasa da, Bakı mütləq silkələnəcək, titrəyəcək, gülüş zəlzələsi baş verəcəkdi! Bundan da qorxmağa həm dəyər, həm də dəyməz. Bilirsiniz niyə? Ona görə ki, gülənlər bu dəfə sonuncular olmayacaq…

Bütün yazı boyu söylədiklərimin bir ilməsi də məhz düşdüyüm durum, onun, dəliliyin bir forması olmasıdı. Elə mən də bu yazıya kökləndiyim ərəfədə özüm özümə pıçıldamışdım ki:


Hərdən

dəlilik də

adamın işinə yarayır…

belə ki,

özünü

ağıllı sayanın

hamının yanında

dəli

rahatca

barmağına sarıyır…

hamı da susur -

guya ki,

əhəmiyyət vermirlər

əslində isə

dəlinin həmin anda

gerçəyi dediyini

çox gözəl bilirlər…

özləri də

bu gerçəyə

için-için gülürlər!..


Bax, belə. Mən də əmin olduğum gerçəyi kağıza köçürdüm. Və tapındığım Allahımın bu gerçəyi qəbul etdiyinə şübhəm də yoxdu. Şübhəm olsa-olsa yenə də özümədi. Ona görə ki, məsləhət bilinməyən, uyğun gəlməyən yerdə, məkanda, zamanda doğulmaq və yerdə gecəqondu tikmək ancaq dəlinin işidi. Bundan artıq nə deyim ki?..




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-06-22
17:29 ÜMİD
15:24 İNSAN


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Sizcə bu komandalardan hansı çempion olacaq?

Braziliya (22.23%)
Argentina (11.11%)
İspaniya (22.22%)
Almanıya (44.44%)
Fransa (0%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Ermənilərlə bacı-qardaş olduğumuz vaxtlardı. Moskvada Yazıçılar Evinin restoranında Zakir Fəxri yeyib-içir. Bu vaxt bir erməni yazıçı da gəlib onunla bir stolda oturur. Hesab vaxtı gələndə erməninin 20 qəpiyi düşür stolun altına. Erməni əyilib pulu axtarır. Zakir Fəxri dərhal bir iyirmi beşliyi yandırıb tutur stolun altına, erməniyə deyir:

- Kirvə, axtar.

Erməni pərt olur. Restorandan çıxırlar, asılqandan paltolarını götürəndə erməni Zakirin acığına asılqanda işləyən kişiyə bir əllilik verir.

Zakir əlini atır cibinə, görür ki, o qədər pulu yoxdu, əlini yelləyib deyir:

- Brat, paltonu bağışladım sənə, geyinərsən. Mən dünən QUM-dan fransuzski əla bir palto almışam.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK