Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | QALXIN, SÜKUT GƏLİR! Adalet.az | QALXIN, SÜKUT GƏLİR! Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

QALXIN, SÜKUT GƏLİR!

(Sükutla sükutun söhbəti)

25660    |   2011-07-08 23:01
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır


   
   Bəlli bir həqiqət var. Və bu həqiqət düşünən insanların hər birinə gün işığı kimi aydındı. Belə ki, Tanrıdan sonra ikinci yaratmaq gücündə olan varlıq insandı. O insan ki, o təkcə əliylə, zehni ilə deyil, həm də xəyalı ilə qurub-yaradır. Və nə yaxşı ki, bu xəyal insanın özündən başqa kimsə tərəfindən görünmür. Yoxsa, xəyalda qurduqlarımızı görən olsa, ya bizi dəli hesab edib doyunca gülər, ya da gördüklərini danışıb sirrimizi faş edər...
   
   Xəyal demişkən, havaların isti keçdiyi bir məqamda gözümü yumub canımla vuruşurdum. Birdən əlim mobil telefona toxundu. Bəlkə də qəsdən israrla axtarsaydım həmin anda həmin şəkli mobil telefonun yaddaşında tapa bilməyəcəkdim. Amma əlim toxunan kimi mərhum dostum, şair qardaşım Vahid Əlifoğlunun başdaşında çəkilmiş şəkli bir panorama kimi açıldı gözümün qarşısında. Həminki təbəssüm, həminki ciddi görkəm və uzaqlara sancılmış baxışlar. Elə o baxışlardan da tutub yol getməyə başladım. Elə bir yol ki, o yolu kimliyindən asılı olmayaraq gec, ya tez hamı gedir...
   
   İnsan yaratmaq gücündədi. Amma insan həm də yaratdığını dağıtmağı da bacarır. Özü də bəzən heç ruhu da incimir, tükü də tərpənmir. Əziyyətinə, əməyinə heyifi də gəlmir. Ya məcburiyyətdən, ya qəzəbdən, ya da elə-belə, kefi istəməyindən vurub dağıdır qurduğunu, yaratdığını. Sonra da ancaq xatirə kimi yaşadır içində. Gah acı, gah da şirin xatirə kimi...
   
   Qəribədir ki, biz, mərhumlardan söz düşəndə, hüzr mərasimlərində olanda nədənsə daha çox "Allah rəhmət eləsin, haqqa qovuşdu, Tanrı dərgahına getdi" deyirik. Amma fərqinə varmırıq ki, kimin hara getdiyini, kimin harda olduğunu biz müəyyənləşdirmirik. Haqqın yolu, haqqın qapısı hamının üzünə açıqdı. Amma bu yolu kim gedəcək, bu qapını kim açacaq və Tanrıya kim qovuşacaq, bunu yalnız yaradan özü bilir. Ona görə də söz xatirinə dediyimiz "Tanrı dərgahına getdi, Tanrıya qovuşdu" fikri mənim heç ürəyimcə deyil. Çünki burda məntiq görmürəm. Amma...
   
   Həyat bir andı. Onu yüz il də getmək olur, elə bir an kimi unutmaq da. Təəssüf ki, biz həyatı vaxtında dəyərləndirmirik. Günü, zamanı harda gəldi öldürüb harda gəldi itiririk. Və sonra da ona böyük ehtiyac duyanda başlayırıq axtarmağa, qədrini bilməyə. Onda da çox gec olur. Mən Vahid Əlifoğlunun böyüklüyünü, şairliyini və xüsusilə insanlığını vaxtında duysam da zaman mənim istəklərimin əleyhinə at oynatdı. Qaçqınlıq, müharibə imkan vermədi ki, onunla üz-üzə oturub bir-birimizə canımızda olanları deyək, kağıza köçürək. İndi onu vaxtsız itirəndən sonra (vaxtsız itirmək sözü də heç gerçəkliyi ifadə etmir, çünki bu müəyyənlik haqqı da Tanrıya aiddi. Kimi nə vaxt aparırsa, demək elə vaxtı da onda tamam olur - Ə.M.) onun barəsində daha çox düşünməyə, daha çox xəyala dalmağa başlamışam. Və indi də başdaşı ilə üzbəüz oturub söhbət edirəm. Söhbətin ilk anında sanki məni kimsə silkələyib oyadır. Özümdən asılı olmayaraq yerimdən qalxıram, onun qarşısında sükuta dalıram. Bir anlıq, bir dəqiqəlik sükuta!!! Elə bir sükuta ki, o sükut mənimlə Vahidin arasında həm körpüyə çevrilir, həm də tərcüməçi-dilmanca. Axı Vahidin olduğu dünyanın dili ilə mənim yaşadığım dünyanın dili arasında müəyyən fərqlər var. Deməli, mütləq tərcüməçi olmalıdır. Yoxsa Tanrı dərgahına ucalan, haqqa qovuşan Vahidlə mən necə danışa bilərəm. Təbii ki, yalnız sükutun köməyi ilə.
   
   
   
   Hərdən
   
   pəncərəmdən
   
   boylanıb
   
   keçir -
   
   isitmək üçün
   
   hərdən də
   
   məni seçir
   
   günəş...
   
   hərdən
   
   pəncərəmdən
   
   şimşək də
   
   baxır
   
   və təəccübündən
   
   elə gülür ki,
   
   sanki
   
   göydən
   
   dağ boyda
   
   qəhqəhə yağır...
   
   hərdən
   
   bunları
   
   düşünə-düşünə
   
   ara vermək
   
   istəsəm də
   
   hər günkü işimə
   
   alınmır
   
   təklik,
   
   xatirələr
   
   və ölən
   
   ümidlər
   
   məni
   
   özümdən xəbərsiz
   
   balaca
   
   pəncərəmin
   
   önündəki
   
   məzarlığa
   
   baxmağa
   
   çəkib aparır!..
   
   
   
   ***
   
   Deməli, biz bütün məntiqlərə görə, gerçək dünyada yaşayırıq. Amma bu gerçək dünyanın içindəki həqiqətlər isə heç də hər şeyin yaxşı olduğunu göstərmir. Bir az da çılpaq desəm, əslində bu gerçək dünyada o qədər yalanlar, o qədər yanlışlıqlar var ki, biz onlara vaxt ayırdıqca, güc sərf etdikcə özümüz də o yalanlara bulaşır, o yalanların içində ömür-gün əridirik. Və bir də onda xəbər tuturuq ki, bizim də adımızın bir nöqtəsində yalan ilişib qalıb. Təbii ki, bundan bir az utansaq, bir az narahat olsaq da hamının bizim günümüzdə olduğundan özümüz özümüzü yola veririk. Başqa cür də mümkün deyil. Bu gerçək dünyanın yalanları içərisində kiminsə təpədən dırnağa dürüst, yalansız, yanlışsız yaşadığına inana bilmirəm. Bu ümumiyyətlə, ağıla sığan iş deyil. Ən azı ona görə ki, heç bir fərd tək özündən ibarət olmadığı üçün özünün, ailəsinin, dostunun, millətinin, vətəninin, bir sözlə, kiminsə və nəyinsə xatirinə hardasa bir yalanlıq, bir yanlışlıq məqamı da yaşayır. Bu qaçılmaz bir gerçəklikdir.
   
   İllərin sürəti ilə xəyalın sürəti arasında oxşarlıq axtarmağa dəyməz. Çünki ikinci birincini həmişə qabaqlayır, üstələyir. Və ikinci birincini həm də təkrar yaşamağa məcbur edir. Belə olan halda biz xəyala daha çox güvənir, onunla daha çox baş-başa qalırıq. Özümüz də bilirik ki, bu yalnız təsəllidir. Orda gerçəklik axtarmaq gülüncdür. Deməli, istəyir ilğım olsun, istəyir xəyal, bu ümid verirsə, bu ömür uzadırsa bundan niyə qaçaq ki? Bir halda ki, xəyal məni dünənimdən beş əlli tutmağa məcbur edirsə və dünənimi mənimlə çəkib bu günə gətirirsə, onda niyə baş əyməyim xəyalımın qarşısında? Xüsusilə həmin o yaşananların hamısı heç kimin görmədiyi, heç kimin dinləmədiyi bir şəraitdə baş verirsə. Yəni sükut və onun içərisində xəyal. Əslində bu xəyalın özü də sükutun əksidir. Onun əks-sədasıdı, dayanıblar üzbəüz, danışırlar və mən də bu danışıqların içərisində yaşayıram. Necə ki, Vahidlə danışdığım kimi.
   
   
   
   Yayınıb
   
   hamının gözündən
   
   qapını bağlayıb
   
   pərdəni çəkək...
   
   dörd divar
   
   arasında
   
   bir tala
   
   kədər əkək...
   
   suyu-
   
   qanımız,
   
   günəşi-
   
   nəfəsimiz...
   
   göyərsin,
   
   boy atsın
   
   lap buludlara
   
   çatsın
   
   göy üzündən
   
   o yanda
   
   bir maraq
   
   oyatsın-
   
   kədərimiz
   
   və ona
   
   sarılmış
   
   sevirəm!-
   
   pıçıldayan səsimiz
   
   bu məqam
   
   bəsimizdi,
   
   bəsimiz!
   
   
   
   ***
   
   Dünyada ən ədalətli və ən hökmlü məhkəmə vicdan məhkəməsidir. Bu məhkəmədə şahid də, sübut da, vəkil də, hakim də, hətta dövlət ittihamçısı da elə vicdanın özüdü. O adam, o insan özünü rahat saya bilər ki, o aylı gecədə əllərini başının altında daraqlayıb göy üzündəki ulduzlarla təmas qurmaq istəyəndə vicdanı onu narahat etmir. Bu tənhalığın, bu aylı-ulduzlu gecənin sorğu-sualında təngnəfəs olmur, tıncıxmır. Əksinə, vicdanın rahatlığı qəlbin öz ritminə uyğun çırpıntılarını, döyüntülərini nizamlayır və yalnız sükutu pozmaq gücü o çırpıntılara, döyüntülərə qismət olur.
   
   Deməli, biz özümüz özümüzü uydurduğumuz və ümidimizə, təsəllimizə çevrilən böyük aforizmlərlə, deyimlərlə aldada-aldada yaşadıqca elə bilirik ki, bundan heç kimin xəbəri yoxdur. Unuduruq ki, bizim düşüncələrimiz, bizim söykəndiyimiz həmin o aforizmlər, həmin o deyimlər, inanclar əslində hamıya aiddir və hər kəsə də bəllidir. Bu bəlli olan gerçəkliyin içərisindəki göy üzünün əlçatmazlığı və yaxud göy üzünün qapısının hər kəsə açıq olması fikirləri poetik olduğu qədər də cəlbedicidir, amma burda bir danılmaz sübuta ehtiyacı olmayan həqiqət də var. O da o uzaq göy üzünə, o qapısı açıq göy üzünə hər kəsin üz tuta bilməməsidir.
   
   Təsəvvürünüzə gətirin ki, dağın zirvəsində dayanıb göy üzüylə təmas qurmaq istəyən bir duyğulu insanla, ona şahidlik edən və yaxud da yoldaşlıq edən göy üzündən xəbərsiz birisinin yaşadıqları nə qədər bir-birinə oxşayır və yaxud bir-birini inkar edir. Əgər bunu təsəvvür edə bilsəniz, onda tam əmin ola biləcəksiniz ki, göy üzü və onun qapıları hamı üçün deyil. Yəni Tanrı göy üzünü sevənlər, duyanlar və sevib duyduranlar üçün yaradıb. O qapıya da yalnız həmin o müqəddəs duyğularla yaşayanlar üz tuta bilərlər. Yoxsa..
   
   
   
   Göy üzünün qapısını,
   
   Hər bəndə döyə bilməz ki?
   
   Gələn mələk hamımızı-
   
   Qaldıra, göyə bilməz ki?!
   
   
   
   Dünyanın qərbi, şərqi var,
   
   Rənglərin bəlli fərqi var.
   
   Dərdin də özəl xərci var-
   
   Müftədir, deyə bilməz ki?
   
   
   
   Mizan-tərəzi nisbətdən,
   
   Əbülfət keçdi müsbətnən.
   
   Allahım verən qismətdən
   
   Artığın yeyə bilməz ki?!
   
   
   
   Bəli, biz sükutun böyüklüyünü yaman gec dərk edirik. Ona görə də özümüz özümüzü itirib, axtarıb tapa bilmirik. Və bu məqamda bir dəqiqəlik sükut hər şeyi yerinə qaytarıb qoyur. Elə indiki anda da nədənsə ürəyimdən çox qəribə bir duyğu gəlib - keçir. Elə istəyirəm ki, bütün səsimlə, bütün gücümlə hayqıram, özümdən çıxıb dəli kimi bağıram və deyəm:
   
   - Qalxın, sükut gəlir!!!
   
   Siz onun gəlişini xəyal saymayın. O doğrudan da istədiyi vaxt gəlir. Bir az da onun gəlişini siz istəyin.


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-18
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK