deneme bonusu viagra sipariş bahis siteleri viagra satış kacak bahis viagra fiyatları viagra fiyatı kaçak bahis mobil ödeme bahis time4bets kaçak bahis canlı bahis güvenilir bahis siteleri deneme bonusu bonusal deneme bonusu hacklink yobit.net Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Adalet.az | GÖZLƏRİNDƏ NİSGİL APARAN İNSAN Adalet.az | GÖZLƏRİNDƏ NİSGİL APARAN İNSAN Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

GÖZLƏRİNDƏ NİSGİL APARAN İNSAN

O, dünyaya əlvida demədi

22319    |   2011-05-21 07:32
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Həyatın hər üzü olduğunu çoxları bilir, elə mən də bilirdim. Və bildiyimə görə də onun bütün şıltaqlıqlarına, ağrı-acılarına dözməyə, duruş gətirməyə çalışırdım. Məhz bu dözümün, duruşun hesabına gəlib - çatdığım illərin birində, yəni 2011-ci ilin aprel ayının 11-də sərt bir sınaqla, dözülməz bir acıyla üz-üzə qaldım. Üzdü məni bu xəbər, inana bilmədim. Özü də inanılası da deyildi. Çünki ilin son iki rəqəmi və ayın tarixi bir-birinə o qədər oxşayırdı ki, məndə şübhə yeri yaradırdı. Özünüz fikirləşin: il -2011, gün -11. Bax, bu qəribəlik ağlıma min cür fikir gətirirdi və o fikirlərin içərisində Ceyhunun dünyaya əlvida demək xəbəri heç cürə inandırıcı görünmürdü. O Ceyhunun ki...
   
   Hələ nə müharibə başlamışdı, nə qaçqınlıq vardı. Onda ötən əsrin 80-ci illəri idi. Və mən də bir qələm adamı kimi Cəbrayıl rayonuna ezamiyyətə getmişdim. Hüquq-mühafizə orqanlarından yazmalıydım. O vaxtın rayon rəhbərliyi məni rayon məhkəməsinin sədri ilə tanış etdi. Ortaboylu, gülərüz, amma gözlərinin dibində dərin bir kədər yatmış bu insanla əl verib tanış oldum, özümü təqdim etdim, o da özünü:
   
   - Məcid Muradov!
   
   Bəli, beləcə başladı bizim tanışlığımız. Və bu tanışlığı çay süfrəsi arxasında davam etdirəndə söz-sözü çəkdi. Mövzu bir-birini əvəzlədi. Söhbət Xocalıdan, Dərələyəz mahalından düşdü. Dözməyib, ana xəttimlə ona Xocalıda, Dərələyəzdə olan qohumlarımdan danışdım. Gözləmədiyim halda yerindən qalxıb məni qucaqladı və məlum oldu ki, Məcid Muradov mənim ana qohumlarımdandır. Yəni hələ Xocalı və bütövlükdə Qarabağ işğal olunmamışdan çox-çox əvvəl mən qeyd etdiyim kimi, bir ana xətti ilə olan qohumumla qarşılaşıb, görüşüb doğmalaşdım.
   
   Açığını deyim ki, bu münasibət bizim səmimiyyətimizi bir az da artırdı. İndi təkcə hakim - jurnalist kimi deyil, həm də doğma insanlar kimi söhbət etməyə başladıq. Və beləcə 90-cı ilin əvvəllərinə qədər onun Cəbrayılda dəfələrlə qonağı oldum. İşğalın ilk günlərinin ağrı-acısını, onun necə yaşadığını müşahidə etdim, izlədim. Və bir daha əmin oldum ki, sən demə, Məcid müəllimin gözlərinin dibindəki o kədər çox-çox uzaqlardan, Ermənistandan, onun Dərələyəz mahalından, o ilk köçlərdən gəlirmiş. Azərbaycanlıların Ermənistandan departasiyasının ağrı-acısından qaynaqlanırmış.
   
   Həyat bir gün deyil, bir an deyil. Bax, bu mənada sonralar Məcid müəllimlə Saatlı rayonunda görüşdüm. Artıq iş yerini dəyişmişdi. Amma bir ayağı Qarabağdaydı. Cəbrayıldan, döyüş bölgəsindən gələn hər kəsə qapısı açıq olan bu insan yaman narahat idi. Özü də çəkinmədən deyirdi:
   
   - Torpaqların işğal edilməsindən qorxuram. Torpaq itirməyin nə olduğunu gözəl anlayıram. Əgər respublikaya layiqli bir rəhbər gəlməsə, O KİŞİNİ respublikaya çağırmasalar, vəziyyət dözülməz olacaq.
   
   Bəli, həyat göstərdi ki, doğrudan da ağrı-acını yaşayanlar, dərdi köynəyinə çevirənlər həqiqətləri daha yaxşı duyur, daha yaxşı hiss edirlər. Məcid Muradovun da duyduğu, hiss etdiyi gerçəkliyə çevrildi, Qarabağ işğal olundu. Sanki bu işğalla onun həyatının böyük bir səhifəsi bağlandı, amma...
   
   Məcid müəllim övladları ilə fəxr edirdi. Onların tərbiyəsi, cəmiyyətdəki mövqeləri bir ata kimi ona qürur bəxş edir, onu fərəhləndirirdi. Demək olar ki, övladlarına fərq qoymayan ata nədənsə Ceyhuna daha çox meyil salmışdı. Mən bunun səbəbini indi daha çox anlamağa başlayıram. Çünki cəmi ikicə dəfə üzbəüz oturub, göz-gözə gəldiyim Ceyhunun da gözlərinin dibində həmin o kədər var idi. Mənə doğma, tanış kədər...
   
   Bəli, Ceyhun bütün yaşıdları kimi orta məktəbi oxudu, kolxozda çalışdı, Maliyyə Kredit Texnikumunda təhsil aldı. Hərbi xidməti borcunu yerinə yetirdi. Sonra üz tutdu təhsilə və işləməyə. Hüquq məsləhətçisi də oldu, şəhər məhkəməsində icraçı da, rayon prokurorluğunda dəftərxana müdiri də. Günlərin birində, yəni 1996-cı ildə Bərdəyə, rayon prokurorluğunun müstəntiqi vəzifəsinə göndərildi. Artıq o, seçdiyi sənətin tam sahibinə çevrilmişdi. Arzusu gerçəkləşmişdi. Çünki 1961-ci ildə dünyaya göz açan Ceyhun atasının yolu ilə getmək, hüquqşünas olmaq istəyini heç kimdən gizlətməmişdi. Qazandığı bilik və həyat keşməkeşlərinə dözüm onu arzusuna qovuşdurdu.
   
   Dörd il Bərdədə işlədi, sonra Ağdaşda, bir pillə də önə çəkilməklə prokurorluq sistemində 2000-ci ilə qədər fəaliyyət göstərdi. Elə həmin ildə onu Gəncə Hərbi Məhkəməsinə sədr təyin edildi. Bəli, ataların yolunu oğullar layiqincə tutdular. Daha doğrusu, ataların yolunu oğulların tutmaq estafeti gerçəkləşdi. Artıq Ceyhun hakim kimi çıxış edərkən hər dəfə gözlərinin önünə atasını gətirir, sanki ondan nə isə öyrənir, nəyəsə icazə alırdı.
   
   Həyatda hər şey nisbidi. Elə ömür də... amma ömrün nisbiliyini bəzən dəyişmək mümkündü. Əməlinlə, xidmətinlə onu əbədiləşdirə, minilliklərə köçürə bilərsən. Görünür, qan yaddaşı, ailə tərbiyəsi anlayışı yalan deyilmiş. Elə Ceyhunun söykəndiyi yaddaş da, tərbiyə də onun bir hakim kimi bölgədə nüfuz qazanmasına, həmkarları arasında, iş yoldaşları yanında sayılıb-seçilməsinə başlıca səbəb oldu. Həyatın nisbiliyindən biri də mənim son vaxtlar daha çox inandığım fələyin namərdliyidi. Elə bil ki, fələyin gözü yaxşıları, gözəllikləri götürmür. Nədənsə daha çox yaxşılara, gözəlliklərə qənim kəsilir. Bu mənada son illərdə itirdiyim son dərəcə əziz, halal, səmimi və xeyirxah dostları, insanları xatırlayıb, öz-özümə haqq qazandırıram. Çünki gerçəklik bunu diktə edir.
   
   2007-ci ildə Gəncə Apellyasiya Məhkəməsinə hakim seçilən Ceyhun Məcid oğlu Muradov bu seçimlə heç kimi təəccübləndirmədi. Əksinə, hamı onun halal haqqının özünə verildiyinə daxilən bir rahatlıq duydu. O cümlədən doğmalar da, dostlar da, həmkarlar da. Amma Əzrayıl namərdlik etməkdən əl çəkmədi...
   
   Fikrət mənə zəng vurmuşdu. (Gəncə Apellaysiya Məhkəməsinin hakimi, Ceyhunun həmkarı və dostu Fikrət Əliyevi nəzərdə tuturam - Ə.M) Səsindən bir kədər hiss etdim. Könül dostum sözarası pıçıldadı ki, xəbərin oldu də, Ceyhun müəllimi də itirdik. İlk anda inana bilmədim. İnana bilmədim ki, Vüqarın, Vəfanın atası, Nərmin xanımın ömür-gün yoldaşı fələyə belə təslim ola bilərmiş, yaşının bu çağında, ömrünün bu vədəsində. Qucağına nəvə almadan. Evində nəvə səsi eşitmədən, həyat arzularını çin etmədən bu namərd dünyaya əlvida edərmiş. Amma həqiqətdən qaçmaq olmur. O həqiqətdən ki, onun hökmünü fələk verir...
   
   ...Gəncə Apellyasiya Məhkəməsinin kollektivi dərin bir kədərə qərq olmuşdu. Heç kim heç nə deyə bilmirdi. Sanki həmişə danışıb - gülən, bir-birilə zarafatlaşan, lazım gələndə hansısa bir qərarın qəbul edilməsində, hökmün verilməsində məsləhətləşən insanlar buz kimi suya salınmışdılar. Onların çöhrəsindən kədərdən başqa heç nə oxumaq mümkün deyildi. Çünki bu insanlar mayın 23-də Ceyhunun 50 yaşını qeyd etmək barədə öncədən razılığa gəlmişdilər və elə bütün söhbətlərinin mövzusu da bu ad gününü necə, harda keçirmək idi. Onlar ad gününə hazırlaşırdılar, fələk başqa bir hökm verdi. Hamının - həm vətəndaşların, həm həmkarlarının, həm də kollektivin özünə çox doğma bildiyi ədalətli bir hakim barəsində fələk hökm çıxarmışdı.
   
   ... Gəncə Apellyasiya Məhkəməsinin sədri Rafiq Məmmədov həmişə amiranə, qətiyyətli olan səsinin nisgilini boğa bilmədi və kövrək bir səslə dedi:
   
   - Biz ədalətli, əsl hakim olan bir insanı itirdik. Özü də çox erkən. Bu, bəlkə də heç kimin inana bilməyəcəyi bir gercəklikdir. Ceyhun bizimlə birlikdə işlədiyi müddətdə öz insanlığıynan, öz ədaləti ilə, öz savadı ilə, öz şəxsiyyəti və peşəkarlığı ilə hamımızın əzizinə, doğmasına çevrilmişdi. Biz heç vaxt onu belə erkən itirəcəyimizi ağlımıza gətirməmişdik. Bu acı kədər onun doğmaları kimi bizləri də sarsıtdı. Amma Ceyhunun əziz xatirəsi, nurlu siması həmişə ürəyimizdə yaşayacaq. Allah onun doğmalarına səbir versin, qəbri nurla dolsun! Ceyhun təkcə evin, ailənin yox, həm də bizim ədliyyə sisteminin ağır itkisidir. Biz onu həmişə xatırlayacağıq...
   
   İndi düz 40 gündü ki, Ceyhun doğmalarını, dostlarını, onu sevənləri tərk edib, gedib. Getməzdən əvvəl atasının məzarını da ziyarət etdi və həyat yoldaşı Nərminə xanıma dedi ki, vallah, bu qədər sinə daşları məzarıstanda artıqdı. Bu daşların əvəzinə qəbiristanlığı gül-çiçəyə bürümək lazımdı. Sadəcə bir başdaşı kifayət edər, kimliyini bilmək üçün. Ruhlar dolaşan bu yerdə ancaq gül-çiçək olmalıdı, soyuq daşlar yox... Sanki ürəyinə dammışdı, sanki hiss eləmişdi ki, onun dəfn olunduğu bu torpağı gül-çiçəyə bürüyəcəklər. Onu ziyarətə gələnlər onun üçün gül-çiçəklər gətirəcəklər. Və müəllimi Yasin onu xatırlayıb kövrələ-kövrələ deyəcək:
   
   - Mən həyatım boyu çoxlu şagird yetişdirmişəm, hamısıyla da fəxr etmişəm. Amma Ceyhun hamısından fərqlənirdi. Təsəvvür edin ki, Ceyhun Apellyasiya məhkəməsinin hakimi idi. Qarlı, şaxtalı bir gündə onunla qarşılaşdım. Yağan qara, şaxtaya baxmayaraq Ceyhun tez papağını çıxarıb mənimlə salamlaşdı. İnanın ki, onun bu əxlaqı, bu hərəkəti, müəlliminə bu diqqəti heç vaxt yadımdan çıxmır. Təəssüf edirəm ki, bu ürəyin sahibini belə erkən itirdik...
   
    Bəli, nə vaxtsa yazdığım şeirlərin birində demişdim:
   
   
   
   Fələk namərd oldu,
   
   əcəl kəmfürsət -
   
   Hər kəsə haqqımı
   
   halal edirəm!
   
   Ruhum sizinlədi,
   
   mənəsə qismət -
   
   Soyuq bir məzardı,
   
   köçüb gedirəm!
   
   
   
   Mən bilmirəm bu misraları yazmaqda nə qədər haqlıyam, amma bir onu bilirəm ki, Soyuq məzara da ziynətdi insan!!!
   
   Bu mənada ki, həmin insanı hər iki cahanda arayıb-axtarıb soraqlayırlar. Birində onu duyanlar, sevənlər, o birində mələklər.
   
   Ruhun şad olsun, Ceyhun! Sən bu dünyada öz izini, öz cığırını aça bildin. Əməllərinlə, insanlığınla, gözəl ailənlə, xoş rəftarınla, dərin məntiqinlə, ən vacibi isə layiqli vətəndaş olmağınla! Elə ona görə də fələyi qınayır, Əzrailə irad tuturam. Bilirəm ki, qınağım da, iradım da heç nəyi dəyişməyəcək, amma onu da bilirəm ki, SƏN səni sevənlərin, səni duyanların həmişə yadında olacaqsan. Məzarın da həmişə gül-çiçək içərisində rahatlıq tapacaqdır...
   
   
   
   


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
SON XƏBƏRLƏR
2019-07-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Yay tətilini harada keçirəcəksiniz?

Evdə (76.85%)
İşdə (23.15%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki kişi restoranda oturublar. Yanlarında ofisiant keçir. Biri ona qışqırır:

- İki pivə xahiş edirəm!

İkincisi əlavə edir:

- Təmiz bakalda olsun xahiş edirəm!

Bir neçə dəqiqədən sonra ofisiant əlində iki bakal pivə gəlir və soruşur:

- Təmiz bakalda kim istəmişdi?





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK