Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | ÜMİD SORAĞINDA Adalet.az | ÜMİD SORAĞINDA Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

ÜMİD SORAĞINDA

Onu öldürmək istəyənlər həmişə hazırdılar...

25288    |   2010-07-03 00:16
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Bu həftə çox gərgin keçdi. Hava durumu adamı elə sıxırdı ki, nəfəs almağa da özümdə güc tapa bilmirdim. İnanın ki, cəhənnəm tonqalı deyilən hər nədisə onun istisi qarsıyırdı məni. Və belə istinin, odun-alovun içərisində mənə təsəlli verən bəzi dostların vədləri idi. Onlardan biri hətta Göyçaydan sərin, təbii şərab göndərəcəyini də vəd etmişdi. Bütün vədlər kimi bu da həftə ərzində elə vəd olaraq qaldı və mən vədlərə çoxdan inamımı itirdiyimdən düşündüm ki, dostun bu jesti yəqin ki, mənə ümid bağışlamağa xidmət edib. Necə deyərlər, varını verən utanmaz. Bu kişi də mənə ümid verdi və mən də ümidlə həftənin sonuna gəlib çatdım. Elə həmin ümidlə də bu isti günlərin anlarını, məqamlarını bir təhər çözməyə və nəticə çıxarmağa çalışdım.
   
   ... Onda həyat öz axarı ilə gedirdi, elə indiki kimi. Elə öz axarı ilə gedən bu həyatı hərə öz istəyinə uyğunlaşdırmağa çalışırdı. Və mən də həmin o çalışanlardan biri kimi həyatdan yararlanmağa, onun şirinliklərinə aludə olmağa həvəsli idim. Elə bilirdim ki, bütün istəklərim, bütün arzularım mənə həyat tövhəsi olacaq. Mən də o qədər böyük çətinliklər çəkmədən payıma düşən həyatın mənə verəcəyi şirinlikləri rahatca ömrümə hopduracam. Lakin sən demə çox böyük yanlışlığa yol verirmişəm...sən demə həyat heç nəyi əvəzsiz, elə-belə vermirmiş...nəyisə qoparırmış, alırmış, sonra da ona uyğun gah az, gah çox bir şəkildə nəyisə əta edirmiş. Biz insanlar da bununla barışıb ömrün şirinlikləri barədə xülyalarımızı qala divarı kimi üst-üstə hörürmüşük. Nə isə...
   
   Hə, onda mən həqiqətən dünyanı cənnət bilirdim. Çünki içimdə böyük bir ümid var idi. O ümidlə səfərə çıxmışdım, çox uzaq bir səfərə. Könüllü olaraq yenicə yaranmış Azərbaycan ordusunda cəbhə müxbiri kimi, hərbiçi jurnalist kimi həqiqi hərbi xidmətə başlamışdım. Elə düşünürdüm ki, mənim ön səngərdə təmasda olduğum qəhrəmanlar barəsində yazdığım yazılar, onların yanında olmağım müharibənin taleyini dəyişəcək, hadisələrin axarını, səmtini nizamlayacaq... Bax, bu istək, bu ümid məni heç nədən çəkindirmir, top, mərmi səsindən belə gözlərimi qırpmırdım. Görünür inam böyük olanda insan qorxuya da güc gələ bilirmiş, onun da dizini qatlayırmış. Necə ki, mən müharibədə, ön cəbhədə hər gün ölümlə qarşılaşdım, hər gün onun dizlərini qatladım və hər gün də qələbənin bir addımlıqda olduğuna inandım...
   
   Günlərin birində ordu rəhbərliyində edilən dəyişiklik nəticəsində, yəni cəbhəçi bəylərin istəyi ilə mənim xidmətim yekunlaşdı. Məsləhət bilindi ki, ehtiyata gedim. Çünki prinsiplərimiz düz gəlmirdi. Hələ də başa düşə bilmirəm ki, vətən sevgisində prinsiplər necə fərqli ola bilir. Və onu da başa düşə bilmirəm ki, məni ehtiyata göndərənlərin heç biri nə evini, nə kəndini itirməmişdi. Belə olan halda onların sevgisi mənim vətən sevgimdən necə çox, artıq ola bilərdi. Bax, onda içimdə bir ümid teli də qırıldı. Gördüm ki, təkcə istəklə, sevgiylə həyatda məqsədə çatmaq mümkün deyil. Kimlərsə yolunu kəsməsin deyə, kimlərinsə yanında olmalısan. Mən isə fərqli düşünənlərin, niyyətləri qaranlıq olanların yanında olmaqdan hər gün qaçmışam. Dünyanı özüm kimi görənləri, özüm kimi tanıyanları qəbul etmişəm. Qazancım itirdiklərimdən yüz dəfələrlə çox olsa da, mən həyatı belə qəbul etmişəm. Bilmirəm, bu həyat məni qəbul edib yoxsa yox, amma həyatı duyğularımla, ürəyimlə, nəfəsimlə cilalayıb, qidalandırıb barını-bəhərini dadmağa çalışmışam. Elə şeirlərim də həmin o ümidin işığında gördüyüm həyatın boyuna biçmişəm.
   
   
   
   Qat başımı, dərdim, gəl
   
   Təzə dərdi dərdim, gəl...
   
    Köhnələri də çırpıb -
   
   Gözlərimdə sərdim, gəl!..
   
   
   
   Təkliyimdən üşəndim
   
   Dil dönmədi çağıram...
   
   Bulud kimi boşaldm
   
   Leysan kimi yağıram...
   
   
   
   Daş at, sınsın pəncərəm
   
   Qapım cəftədən qopsun
   
   Mənim sevgi məcaram-
   
   Gəl, yaddaşına hopsun!..
   
   
   
   Gəl, çıxsın ortalığa
   
   Dərdim təzə biçimdə
   
   Həm gəzdirim gözümdə-
   
   Həm yaşadım içimdə!..
   
   
   
   ***
   
   Müharibə davam edir... Kağız üzərində atəşkəsdi... Hər gün olmasa da, hər ay şəhid veririk. Özü də bu şəhidlərin qanı bizim üçün hələ ki, əvəzlənməyib. Biz o qanların qarşılığını düşməndən ala bilməmişik. Kimlərsə deyə bilər ki, düşmən də əsgər itirir. Amma etiraf edək ki, düşmən bizim torpaqda, bizim evin içərisində oturub və biz də hələ ki, Lazımı gözləyirik...
   
   Mən bu sözləri yazarkən həmin o ehtiyata göndərilməyimlə bağlı əmr imzalayan bəyi də gözümün qarşısına gətirirəm. Xatırlayıram ki, hələ o nazir olmamışdan öncə adi bir cəbhəçi kimi bizim kəndə də gəlmişdi. Və kənd qəbristanlığında şəhidlərimiz dəfn edilərkən buraya gəlib çıxan o bəy erməni gülləsindən qorunmaq üçün çox qəribə hərəkətlər etdi. Mən onları yazmaq istəmirəm. Çünki indi o adamlar kürsü sahibi deyil və mənim yazdıqlarım onlara atılan daş kimi qəbul edilə bilər. Amma bunu istəmirəm, and olsun Allaha ki, istəmirəm. İstədiyim bircə şeydi. O da həqiqətin ortada olması. O həqiqətin ki, biz onun uğrunda vuruşurduq. Mübarizəmiz isə səmtini dəyişdi.
   
   Hərbi jurnalist kimi səngərləri gəzərkən çoxlu sayda əsgər və zabitlə qarşılaşdım. Bəziləri ilə tanış oldum, bəziləri ilə dost. Lakin tale bu tanışlığın, bu dostluğun bir çoxunu gülləyə tuş gətirdi. Mən onları elə səngərdə də itirdim. İndi xatirələrini yaşadıram və hər dəfə də döyüş bölgəsinə yolum düşəndə elə bilirəm ki, həmin insanlar səngərdə oturub məni gözləyirlər. Gözləyirlər ki, onların yanına gedim, onlarla bir səngərdə dayanım. Ancaq neyləyim ki, indi mən mülki vətəndaşam. Hərbiçilərin yanına getmək üçün xüsusi icazəm olmalıdı.
   
   ... Cəbhə müxbiri işləyirdim. Döyüşlərin ən ağır vaxtları idi. İş elə gətirdi ki, bir müddət ailə ilə əlaqəm itdi. Redaksiya ilə də təmas qura bilmədim. Və bir xeyli müddətdən sonra barəmdə mətbuatda dərc edilmiş başsağlığı ilə qarşılaşdım. Mənim ölümüm ilə bağlı verilmiş başsağlığı ailəmə, doğmalarıma bir sarsıntı, bir üzüntü yaşatdı. Lakin biz ona da dözdük. Bir də ki, evini, torpağını itirmiş bir adamın ölümü ilə bağlı dərc edilmiş balaca bir başsağlığı dözüm mənasında müqayisə edilməyəcək dərəcədə heç nədi. İtirdiklərimizin, əlimizdən alınanların yanında bu nədi ki?
   
   İndi oturub günahlarımı çözməyə çalışıram. Lakin günahlara gedən ip ucu tapmaq heç də asan olmur. Ona görə ki, onda mənimlə bahəm zəmanə də günahkar idi. Mən o günahkar zamanın diqtəsini yaşayır və yazırdım:
   
   
   
   Ortalığa kağız, qələm tökmüşəm
   
   Günlərimi qaralayıb atıram...
   
   Dərdin üstə lap fil kimi
   
   çökmüşəm-
   
   Bir zərbəyə aparalayıb atıram.
   
   
   
   Qalaqlanan qar dizimi göynədir
   
   Belə yağsa çıxacaq lap qurşağa
   
   Bu təbiət bizə nəyi öyrədir-
   
   Nə danışaq indii oğul-uşağa?!
   
   
   
   İsti soba- ən zəruri ehtiyac
   
   Evdən çıxmaq həvəsi yox heç kimin
   
   Bu şaxtaya pəncərəmi durub aç
   
   Uzaqlara uçub getsin fikirim!
   
   
   
   Kağız-qələm dunyasını tərk elə-
   
   Qar altadık izlərimi gəz, ara
   
   Öz-özünü verəcəksən sən ələ-
   
   Görəcəksən yar da gəlib düz ora!..
   
   
   
   ***
   
   Ömrü boyu zəhmət çəkib, əlinin qabarı, alının təri ilə yaşayan bir ailədə doğuldum. Və ömrüm boyu da bu ailənin şərəfini hər şeydən üstün bildim. Evin şor-çörəyini qonşunun hansısa bir şirin tikəsi ilə dəyişmədim. Çünki mən tale ilə, bəxtlə razılaşmağı, barışmağı bacarıram. Bir də asilikdən uzaq olmağı o qədər də pis bilmirəm. Bütün bunların içərisində özüm də çalışmışam ki, alın təri, əl qabarı evimin sütününa, süfrəmin düzüna, çörəyinə çevrilsin. Buna nə qədər nail olmuşam deyə bilmərəm, lakin bildiyim çox adi bir gersəklik var. O da həyatda çabalamağı, çarpışmağı, vuruşmağı bacarmaq, talelə dil tapıb yola getməkdi.
   
   Bu sətirləri yazdığım məqama qədər ağlımın ucunadn da gəlib keçməyib kiminsə malına-mülkünə göz qoymaq, kiminsə haqqına şərik olmaq. Mən bu istəklə 50 yaşı keçib gedirəm və yol boyu da istəyimə qane ola-ola ağlımdan onu da keçirirəm ki, nə yaxşı kiməsə yamanlıq etməmişəm... kiminsə haqqını tapdamamışam... kiminsə haqqına göz qoymamışam.
   
   Oxucumuz da bildiyi kimi, bu ay mətbuatın peşə bayaramı keçiriləcək. Ona hər kəs bir cürə hazırlaşır, hər kəsin də öz umcağı var. Mənim peşə bayramımda xatırladığım bir detal da beş il bundan öncə ilə bağlıdı. Həmin vaxt, yəni mətbuatımızın 130 illiyində barəmdə bir təqdimat verilmişdi. Həmin təqdimat redaksiyada bir az istəməyənlər tərəfindən gərginlik yaratdı. Sonda razılaşdıq ki, hər şey öz axarı ilə getsin. İndi də həyatı öz axarına buraxmaq, nəticəni Tanrı yazısından gözləmək niyyətindəyəm. Çünki mən haqqın verdiyinə qane olmağı bacarıram...
   
   Görün nə vaxtdı yol gəlirəm... görün nə vaxtdı qələmimlə yolum bir-birini təsdiqləyir. Bu təsdiqin içərisində mənə düşən nələr ki, var onu elə qismət kimi də dəyərləndirirəm. Qoy hər kəs layiq olduğuna, qismətinə yazılana qovuşsun.
   
   Bir də ki, bütün sular sonda bir məcraya gəldiyi kimi, bütün yollar da nə vaxtsa üst-üstə düşüb, ya da kəsişib. Kəsişən yollarda imkanınız olsa bu misraları da oxuyarsınız:
   
   
   
   Yolları keçirəm yorğun, kədərli
   
   Sanki ləpirlərim yoldan utanır
   
   Mənim ki, deyəsən bura qədəri-
   
   Bənövşə deyəsən koldan utanır.
   
   
   
   Gizlədir üzünü kimlərdənsə kim,
   
   Özünü unudub, itirən olur...
   
   Kol dibi bənövşə, ətirli tilsim-
   
   Dərib görüşlərə gətirən olur...
   
   
   
   Yollarda o qədər tanış xatirə
   
   Baxıb qəmli-qəmli süzüb keçirəm
   
   Bu qayıq ömrümü çəkib sahilə-
   
   Yaşanan zamanı üzüb keçirəm.
   
   
   
   Əlimdə bənövşə, barmaqlarım qan
   
   O kol da, bu yola da çək-çevir yerim...
   
   Alıb bənövşəni, bir kəlmə de- can!-
   
   Sevinə-sevinə yolumu gedim...
   
   
   
   Hə, biz sizinlə birlikdə dəyərli oxucular, yayın isti bir həftəsinin də sonuna gəlib çıxdıq. Özümüz də müxtəlif yerlərdən, müxtəlif ünvanlardan mənzil seçmişdik. Fərq etməz, əvvəldə dediyim kimi, yollar kəsişir. Təki qarşımıza xeyirxah insanlar və savab əməllər çıxarsın.


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-23


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (42.86%)
"Sevilya" (57.14%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK