Bu  gün  SÖZ  DÜNYAMIZDA   Özəl  yeri  olan DƏYƏRLİMİZ,   çox   istedatlı   SÖZ   sahibi   Aləmzər  xanımın   DÖĞUM  GÜNÜDÜR!    Onu  oxucularımız  və saytımız  adından  TƏBRİK  edir,    ona   can sağlığı  və   Ürəyincə  olan  UĞURLU  İLLƏR  arzu  edirik!

İçimdən adlayıb dışıma keçdim!

Hələ ürəyimə vərəcəyin var,
Sənə yüz gileyim, deyəcəyim var,
Qal orda gör nəcə görəcəyin var,
Hər gün bir il qədər yaşıma keçdin.

Sənə özüm qədər dəyər vərmişəm.
Sənə sevgi adlı səhər vərmişəm.
Elə göz yaşımdan bəhər vermişəm,
Gözümdən yol edib başıma keçdin.

İnanıb uzatdım yara əlimi,
Sən qısa elədin uzun dilimi,
Yolunda ağartdım qara telimi
İndi də adlayıb qaşıma keçdin.

Daha nə yol qalıb, nə də iz qalıb,
Daha yaşamağa bu payız qalıb.
Məzarım qazılıb, vaxtım az qalıb,
Ömürdən inciyib daşıma köçdüm!


* * *
Yenə nə dolmusan bulud gözlərim.
Dərdini tökməyə yer axtarırsan.
Bezmisən dünyanın haqsızlığından
Quş kimi uçmağa göy axtarırsan.

Bir qərib yolçusan yol yoldaşın yox
Yollarda islanır yağışın altda.
Eləcə yol çəkir yol gözləyirsən,
Yollarda utanır baxışın altda.

Fələk çox ağladıb səni, əzizim.
Neyniyim bir azca güləsən, gülüm.
Yumum kirpiyimi bir azca dincəl.
Qorxuram dərdimdən öləsən, gülüm...

Sənsən bu Aləmin qəm daşıyanı,
Mən sənin bir qəmli yarın olmuşam.
Hər kəsin bəxtinə gülənlər düşüb,
Mən səni ağladan payın olmuşam.

Sənsiz darıxmıram ki…

Bir azca gündüzlər gecəyə dönüb,
Bir az da gecələr al-əlvan keçir,
Gündə çox yox…on iki ,ya, on üç saat…
Xəyalın gözümdən anbaan keçir…
Mən sənsiz ölürəm, darıxmıram ki…

Bir azca əllərim üşüyür sənsiz…
Bir az duyğularım uşaqlıq edir.
Mənim göz yaşlarım quruya bilmir,
Bir az da ürəyim cığallıq edir…
Mən sənsiz ölürəm…darıxmıram ki…

Bir az həyat sıxır, bir az sənsizlik,
Ömür gözlərimdə qara qəfəsdi…
Mənim yaşamağım yaşamaq deyil…
Aldığım-verdiyim quru nəfəsdi.
Mən sənsiz ölürəm…darıxmıram ki…

Bəlkə, də yoxsan heç sən bu dünyada,
Bəlkə Tanrı məni yarı bölməyib?
Bir az şübhəliyəm bəlkə göylərdən,
Gələn cismim olub, ruhum gəlməyib?
Mən sənsiz ölürəm…darıxmıram ki…

Bir azca Aləmin dünyası başqa…
Sənsiz bu dünyadan kam ala bilmir…
Mən sənsiz dünyanı sevə bilmirəm…
Dünyada heç mənə ram ola bilmir…
Mən sənsiz ölürəm…darıxmıram ki…

Sənin…

Nə səni sevməyə gücüm çatmadı,
Nə güldürə bildim üzünü sənin.
Könlümün yüz yerdən daman yerinə…
Sürdüm məlhəm kimi sözünü sənin.

Bilmədim qədrini sevən könlünün,
uçurdum qurduğun sevgi mülkünü…
Qoymusan boynuma ölüm yükünü,
Gəzirəm tapmıram izini ,sənin.

Bu da bir ömürdü keçir yel kimi,
Bulud tək yağıram hər gün sel kimi,
Gəlləm məzarına bir gün gül kimi,
Yığaram yollardan gözünü sənin!

Soruş…

Gör həsrət nə imiş, hicran nə imiş…
Bir gündə ağaran telimnən soruş.
Niyə özgə yerdə açılmır ürək…
Onu xarı bülbül gülümnən soruş.

Yuvası dağılan, yurdu alınan,
İçindən sevinci, dəmi çalınan,
Doğma vətənində qaçqın sayılan,
Gör nələr yaşayır…elimnən soruş.

Qovruıa-qovrula dərdini yazan,
Dipdiri canına hey məzar qazan,
Çölündə var olan, içində azan,
İçindən “xəbərsiz” çölümnən soruş.

Özüm öz yurdumda sağır olmuşam,
Susub dayanmışam, fağır olmuşam,
Nədən batman gəlib, ağır olmuşam?
Dişimlə tutduğum dilimnən soruş!

Qarabağ adında oda qalandım,
Arazda bölündüm, Arazda yandım,
Necə yağmalandım,necə talandım,
Hələ də közərən külümnən soruş!

Yaşayım bilmirəm, ölüm bilmirəm,
İllərdir gözümün yaşın silmirəm.
Şuşam gedən gündən niyə gülmürəm!
Onu bir Şuşasız ölənnən soruş!


* * *
Çəkilib içinə sağ yaşayasan...
Dərdindən dirilən, ölən olmaya...
Ele ağlayasan ağlayanda da,
Gözünün yaşını görən olmaya...

Atıb bu dünyanın qayğılarını...
Unudub könlünün nağıllarını...
Gedəsən özünü tapdığın yerə...
Yerini bir görən, bilən olmaya!

Tanrının böldüyü yarı tapasan...
Bir tikə çörəyi yarı tapasan...
Dərdini böləsən, sirrin tapasan...
Onu səndən özgə sevən olmaya!

Başını qatalar, yalan deyələr..
Bir az yaxşı, bir az yaman deyələr
Qayıtma geriyə, dayan deyələr...
Ömrünü acıyla yeyən olmaya...

Hərdən darıxasan, hərdən anasan...
Ötən günlərini xatırlayasan...
Körpətək qoynunda hey ağlayasan...
Gözünün yaşını silən olmaya!

Bir Aləm var imiş unuda hamı...
Gözünün yaşını quruda hamı...
Xoşbəxt buraxasan doğmalarını...
Arxanca darıxdım deyən olmaya!


* * *
Göylərin altında, yerin üstündə,
Hər gecə hönkürən bir qadın ölür...
Səhəri dipdiri açır gözünü,
Ömrünü min dərdə, qayğıya bölür...

Yıxılıb dünyası başdan-binadan,
Hər isti kəlmədən üşüyən qadın...
Aləmin dərdini içinə yığıb,
İçində aləmi düşünən qadın...

Mələk ürəyindən dar ağacına
Hər gecə yüz dəfə yolunu azar...
Barmağı ucunda yeriyər ömrə,
Ürəyi üstündə nağıllar yazar...

Dərdini, odunu bilən tapılmaz,
Hər axşam içindən qaralan qadın...
Günəşi unudan, Ayı itirən,
Payızın yerinə saralan qadın...

Qarışıb içində fəsillər, illər,
Yayda da qar yağar arzularına...
Hərdən durnalara qoşulub gedər,
Gedər on yaşının nağıllarına...

Nə nağıl tükənər, nə ömür bitər,
Bir tikə ümidə şükr edən qadın...
Min ildir yolları tənha yüyürən,
Min ildir bir qarış yol gedən qadın.

Unutdum...

Canımı qoymağa yer tapmayanda

Başımı ayrılığa qoydum.

Yuxuya verdim gözlərimi,

Layla dedim buludlara,

Nağıl dedim ulduzlara,

Unutdum bu dünyanı, unutdum sən qarışıq...

İçimdə küt ağrı kimidi bu yorğun sabah,

Günəşi buz kimi.

Quşları da oxumur bu səhərin,

Çiçəkləri ətirsizdi baharın.

Adamları etinasızdı dünyanın,

Unutdum adamları, unutdum, sən qarışıq...

Əlimi açdım göyə, Tanrı ilə danışdım,

Bir az hüzur istədim,

Bir az ömür istədim.

Səni unutmaq üçün bir az dözüm istədim,

Ayrılığa bir çözüm, bir də çarə istədim,

Unutdum ayrılığı, unutdum sən qarışıq.

Hamı gülsün, gül açsın, güllər gülə verilsin,

Mənsiz açsın çiçəklər, mənsiz gülsün ürəklər.

nəğmə desin dodaqlar, gülsün bütün ocaqlar,

Gülsün, Yer üzü gülsün,

Mən gülməyi unutdum, unutdum, sən qarışıq...

Gözlər sevgidən gülər,

Ürək sevgidən dinər,

Həyat nəğmələrini sevgi dilində söylər,

Arılar çiçəklərə, çiçəklər böcəklərə,

Küləklər ağaclara, ağaclar yarpaqlara,

Qaranquşlar bahara, həyat yaşayanlara

Məhəbbətdən, sevgidən minbir nağıl danışar.

Sən olmayan dünyanı sevməyi bacarmadım,

Unutdum sevməyi də, unutdum, sən qarışıq...

***

Yenə kövrəlmişəm, göy üzü kimi,

Axşamdan kəsməyən yağış kimiyəm.

Bütün duyğuları gözündən daman,

Kədərdən çatlayan baxış kimiyəm.

Buludum içimdə, göyüm içimdə,

Mənim ağrılarım özümdən yağır.

Ürəyim dünyanın daman yeridi,

Hərdən dolub, daşır, gözümdən yağır.

Bu qismət, bu tale, bu nə yazıymış,

Könlüm bir atəşdə bişən deyilmiş.

Əzəldən bu nağıl kəm yazılıbmış,

Sonunda almalar düşən deyilmiş...

***

Mən səni görəndə quruyar dilim,

Əllərim titrəyər, ürəyim əsər.

Yol olmaz geriyə qayıdım deyə,

Göz yaşım danışar, sözümü kəsər.

Mən saçı ağaran uşaq kimiyəm,

Bir az böyüt məni, bir az öy məni.

Elə bir nağıl yaz dünyama mənim

Bir az yer tanısın, bir az göy məni.

Sən də bir mələksən, göydən gəlmisən,

Gəl qarış ruhuma, həsrətim gülsün.

Şeytanı mələkdən bu bol dünyanın

Bir Aləm adında mələyi ölsün.

***

Məni unutmağı asan bilmə sən,

Bilirsən ruhunda, qanındayam mən.

Aldığın havada, içdiyin suda,

Təpədən-dırnağa canındayam mən.

Nə qədər könlümü oyursansa, oy,

Həsrətin əliylə ürəyimi soy.

Apar əllərini ürəyinə qoy,

Gör necə qəlbinin yadındayam mən.

Bir xoş xatirə yox, anıb güləsən,

Bilmirəm, ömrümə gəldin niyə sən?!

Qoy deyim, ömürlük bunu biləsən,

Ölüncə təninin solundayam mən!

Başını götürüb getdiyin yerə,

Özündən qaçıb da itdiyin yerə,

Məni ürəyindən atdığın yerə

Dönüb görəcəksən yanındayam mən.

Sənsiz əllərimin səsi üşüyər,

Ölən arzuların nəşi üşüyər,

Ölən bir qəribin yası üşüyər,

Bilmərsən, o anda hayandayam mən.

Səni kim ağlayar məndən savayı?!

Yıxılar könlümün sənli sarayı,

Ay mənim könlümün hayı-harayı,

Səslərsən, görərsən məzardayam mən!

***

Məndən inciməyi heç düşünməyin,

Belə yaşayıram... belə... birtəhər...

Heç kim küsə bilməz mən könüllüdən,

Özümdən inciyib, küsdüyüm qədər.

Sormayın necəyəm, bilməyin necə,

Gecə mənlə yatır, ya mənmi gecə?

Bir ömür oynadım, sonu heç-heçə...

Ondan yıxır məni, yıxır bu kədər.

Gözümdən könlümə damır göz yaşım,

Unudur məni də mənim yaddaşım.

Mənim sirr yoldaşım, öz ürək daşım.

susduqca içimi yeyir bu qəhər.

Hər gecə içimi didər bir sual,

Özüm öz qarşımda bitərəm lal-lal.

Min dərdə bölünər, olar halbahal,

Görən, açılarmı, görən, bu səhər!

Kimi dünya yeyir, kimi qəm yeyir,

Kimi ömür boyu duman, çən yeyir.

Birisi bəs qədər, biri kəm yeyir,

Kiminin udduğu havası zəhər.

Yazar min sevincdən barsız ömrünü,

Elə hey xərclənən karsız ömrünü.

Bu nakam ömrünü, şansız ömrünü

Yazar sətir-sətir... verər min bəhər.

Bir ayrılıq var

Bir az ürəyinə, bir az gözünə

Yığ məni, özünlə apar, nə olur.

Üzünə baxanda bilirsənmi heç

Nədən gözlərimə yağışlar dolur?

Sənsiz boşalacaq, bəlkə bu dünya,

Bəlkə də güləcək taleyin üzü.

Nə öz ürəyimə əllərim yetmir,

Nə də sənə çatmır sözümün gücü.

Hələ də bilmirsən, hayana getsən,

Mənim gözlərimdən keçib gedərsən.

Yumub gözlərimdən tökərəm səni,

Qayıdıb dünyaya təzədən gələrsən.

Nə deyim, yolundan saxlayım səni,

Sənə söz verməyə bircə ümid yox.

Nə yazıq, hər şeyi bu bol dünyanın

Azarı-bezarı sevincindən çox.

Getsən də, ölümdü, qalsan da, ölüm,

Çətini özündən gedənəcəndi.

Səninlə mənim də xoşbəxtliyimiz

Ölüb bu dünyaya gələnəcəndi.

Səndən mənə qalan bircə əmanət,

Gözümü sildiyin bircə yaylıq var.

Ölümdən qorxmuram, ölümdən çətin

Əlimə verdiyin bir ayrılıq var!