Fevralın 26-sı kanalların birində (deyəsən, ATV-də idi) çox maraqlı bir Azərbaycan filminə  baxdım. Sözün düzü, əvvəllər bir-iki dəfə bu filmə  baxmaq istəmişdim, amma dinamika olmadığına görə, yeknəsəkliyi  məni  sıxmışdı, sonadək  baxmamışdım. 

Fevralın 26-da isə Xocalı  soyqırımı məni bu filmə sonadək baxmağa məcbur elədi, hərçənd ki, film çox gec  başlamışdı. 

Müharibə haqqında belə ciddi, maraqlı bir film çəkmək, müharibə faciələrinə tamamilə  başqa bir yöndən  yanaşmaq əsl rejissor işidir ki, Elçin Musaoğlu da bu işin öhdəsindən məharətlə gəlib. Filmdə dörd obraz var – gəlin, xəstə həyat yoldaşı, sürüdən ayrı  düşmüş bir qurd (canavar yox, qurd. Əgər o canavar olsaydı gəlini  parçalayardı, qurd isə insan yemir. Ona görə də türklər  onu özlərinə  totem seçiblər), bir də gəlinin Ağca adlı inəyi və ümid yeri.

Bütün kənd köçüb, yalnız  gəlin xəstə həyat yoldaşını qoyub getmək istəmir. Və haçansa camaatın geri dönəcəyinə inanır. Gəlin hər axşam durub ocaqları və işıqları sönmüş kənddəki evlərin lampalarını yandırır və özü də qoyur  pəncərənin  qabağına ki, uzaqdan  görünsün. Hətta axırda  lampaların  nöyütü də azalır, yenə gəlin usanmır, lampalardakı  nöyütləri  paylaşıb yandırır. 

Filmdə belə bir kadr var, qurd  həyətdəki quyuya düşür. Gəlin əvvəlcə onu tüfənglə  vurmaq istəsə də sonra fikrindən vaz keçir. Şərait yaradır ki, qurd quyudan  çıxsın, sonra da quyunu  doldurur ki, qurd bir də ora düşməsin. Və qurd da gəlib dəfələrlə   gəlini  kənardan  müşayiət edir.

Kinoşünas deyiləm ki, filmi təmiz detallarınadək açım, həm də filmi bütöv danışmağa həvəsli də deyiləm, tapın baxın. Görün oğullar  necə film çəkib. Gəlin obrazını  canlandıran Fatimə Motamed Arya xanıma da xüsusi təşəkkür düşür. 

Nədənsə bu filmi  izləyəndə gözümün qabağına Natiq Qasımov  gəldi.  O Natiq ki sona qədər  ermənilərlə vuruşur və axırda məcburən  əsir düşür. Amma nə qədər döysələr də əlindəki  Azərbaycan bayrağını atmır. Natiqin baxışlarından bir əsər yazmaq mümkündür. Gəlinin də baxışları mənə Natiqin  baxışlarını  xatırlatdı. 

Bu xanım da kənddəki  evlərin lampalarını yandırmaqla ermənilərlə belə savaşır.  Tək qalır, amma yenə də kəndi tərk eləmir.  Filmin ideyası  çox xoşuma gəldi.

Allah bir daha bizim lampaları  sönməyə qoymasın. 

Elçin Musaoğluna və filmin yaradıcı heyətinə təşəkkürlərlə:

Aqil ABBAS