"Gilqamış" dastanında bir yer var: Qonşu ölkənin kralı Gilqamışa xəbər göndərir ki, ya öz ölkəni mənə təslim et, firavan yaşa, ya da sizi yer üzündən siləcəyik.

Gilqamış əvvəlcə Uruk şəhərinin qocalarını çağırıb deyir: Şərəfli müharibə, yoxsa rəzil firavanlıq? Qocalar rəzil firavanlığı seçirlər.

Bir gündən sonra eyni sual şəhərin gənclərinə verilir. Gənclər bir ağızdan deyir: "Əlbəttə ki, müharibə!"

Gilqamış düşünür: Tam əksinə olmalı deyildimi? Həyatlarının ən gözəl çağında gənclər nədən ölümü seçdilər və onsuz da ölüm ayağında olan qocalar nədən ölümdən qorxdular?

Məncə, burada çox incə bir məsələ var ki, Gilqamış onu anlamamışdı: Qocalar firavanlığı özləri üçün deyil, gənc oğulları üçün seçmişdilər. Gənclər isə ona görə müharibə istəyirdilər ki, atalarının yanında rəzil olmasınlar.

Bu, mənim məntiqimdir. Gilqamışın məntiqinə görə, Urukun qocaları, sadəcə, "çumo" idilər.