Yazı masamın üstə

sıralanıb

bir ovuc,

bəlkə də bir dəstə

dərman...

bir də

onların yanında

həkim yazdığı möhürlü

çətin oxunan

təyinat...

Ardıcıl qeyd olunub -

nədən sonra

nəyi at!

Görünsə də

çox boyat-

bu fikir

yenə sınağa çəkir -

yaddaşımı...

Artıq əzbərləmişəm -

Bu dərman - ürəyimin;

bu dərman - mədəmin;

busa - ciyərlərimin;

bax bu da - əsəbimin;

damcı isə - gözümün;

nəhayət qoxusundan

bezdiyim bu gel isə -

oynaqların...

Səhər,günorta, axşam...

bunlara alışmışam!

Həm də,

dərman acı ömürlə -

barışmışam!

Lakin

təkliyimin,

sükutdan çəkdiyimin -

ağrısına,

dərman bilməyən

Eyni mühazirəni

hər müayinədə təkrarlayan

Həkim əlində

əlacsız

xəstə kimi qalmışam!..