Salam, torpaq adam!

Burda həyat

gözlərinin rəngi kimi tez dəyişir.

Əsasən qəhvəyi,

ya da qara.

Burda işimizi sorsan;

“imitasiya”.

ya da anlayacağın hədəf taxtası.

Arada mərmilər kimisə sığallayır,

ya da qışqırırır

hansısa ananın yuxusunda.

Göydə mərmilərlə toqquşur

anamızın duaları.

Gördüm;

“İki balam var,

Ölmək istəmirəm,

Ölmək istəmərəm”-deyən əsgəri.

Gördüm gözlərində

hələ doğulmamış

körpəsinin ürək çırpıntılarını.

Utandım,

Utandıq.

Baxmadım daha o gözlərə

üz-üzə gəlməməkçün o uşaqla.

mən utandım

biz utandıq.

Bəlkə o uşaq da utandı bizdən.

Getdik,

o uşağı baş-başa qoyduq atasıyla.

utandıq...

getdik...

Biz utandıq o gözlərdəki uşaqdan

o uşaq utandı bizdən.

amma atası utanmadı,

utanmadı...

Ən əzizinin, sevdiyinin

yanında olmasını istəmədiyin yerdi.

Bir əsgərim var.

Su gətirəndə

pulemyot gülləsi öpdü dizini.

İndi onu görəndə dizlərim ağrayır.

Susuzluğumuz yatmadı

mayorumuzun ürəyində sərinlədi

istidən ürəyi sıxılan bir düşmən mərmisi.

Axı, biz su istəmişdik,

qan yox.

Bəlkə bura Füzuli deyil,

Kərbəladır, xəbərimiz yox?!

Oğullar döyüşür...

Analar yaralanır,

analar şəhid olur.

O oğlanın cəbhədə itən ayaqlarını görərsən

ağsayan o anada.

Gözlərini itirən zabitin gözlərini görərsən

göz yaşı quruyan o ananın yanaqlarında.

O şəhidi görərsən

oğlunun məzarında başdaşına dönən anada.

Havada rəqs edən güllələrdən

daha dəcəldir barmaqların.

O güllələr mənə xatırladır

xəyallarımı qıdıqlayan barmaqlarını.

Bilirəm, heç inanmırsan

görmədən, bilmədən

şəkillərdən sənə aşiq olduğuma.

Bilirsən, heç bu torpaqları da görməmişdim...