Biz həmişə görmüşük ki, insanlar seyidin qapısına  gedir, ona nəzir- niyaz verir.Yaxşı yadımdadır. Universitetin jurnalistika fakültəsinə qəbul olmuşdum .

Anam da həmin vaxtı ali məktəbə qəbul olunmağım üçün Seyid Həsən Ağanın o ağına nəzir demişdı.Demişdi ki, oğlun universitetə qəbul olsun Seyid Həsən Ağaya bir erkək qoyun nəzir deyirəm. Ali məktəbə qəbul oldum və  bir yekə erkək qoyun  alıb , qardaşım Qürbətlə Zəngilan - Seyid Həsən Ağanın ocağına getdik. Həyətə girəndə  sifətindən nur yağan və seyidlərə məxsus libas geyen bir kişi qarşıladı.

O qədər mehriban , o qədər səmimi insan idi ki, hələ də onun çöhrəsində olan işıq yadımda qalıb.Qoyunu maşının yük yerindən düşrüb həyətə biraxdıq. Qardaşım dedi ki, bunu sizin ocağa nəzir demişik.Seyid qəssabı çağırtdırdı, o da  on, on beş dəqiqəyə qoyunu kəsib, söydü və ətini səliqə ilə doğradı. Bir qədər qazana atıb bişirdilər, çünki həyətdə seyidi ziyarətə gələn çoxlu qonaq- qara vardı. Və əti bişirb, qonaqlara yemək verdilər.

Qalan yerləri  qurbanlıq kimi, kənd camaatına payladılar və bir qolunu da bizə pay verdilər ki, aparıb qurbanlıqdan biz də yeyək! Seyid Həsən Ağaya kim nəzir kimi pul verirdisə, o da pulu bir manatdan camaata paylayırdı.Hətta Seyid Həsən Ağanın 1974-cü ildə mənə verdiyi pul bu gün də durur.Biz seyidi belə görmüşük. Böyük Bəhmənlidə Seyid Əli Ağa vardı. Həm güclü seyid idi, həm də böyük ziyalı!  Rəhmətlik Seyid Əli Ağaya nəzir- niyaz verəndə o da el- obaya paylayardı! İndi onun ocağında çox dəyərli, vətənpərvər övladları var. Onlar da ataları kimi verilən nəziri camaata verir.  Bax , biz seyidləri belə görmüşük. Seyid  dilənməmidir, dilənirsə, o, seyid deyil!!!

Emil FAİQOĞLU