ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

ALLAHDAN GƏLƏN CƏZA

Mən sevmək haqqımı itirmişəm?..

18929    |   2012-11-03 00:35
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

İndi gündəmi məşğul edən, demək olar ki, böyük əksəriyyəti öz əhatəsinə alan sosial şəbəkə, yəni internet yazışmaları bir çox məqamları çılpaqlayır, bir çoxlarını da arxa plana keçirir. Sanki bu şəbəkədə hər kəs bir fürsət gözləyir, yazılan hər bir fkirə, hər bir sözə dərhal münasibət bildirilir. Özü də təkcə münasibət yox, bəzən müzakirələr də açılır. Yerli-yersiz hər kəs öz gücünə, bacarığına görə içində olanı açıb tökür ortaya. Təbii ki, bu, yaxşı olduğu qədər də həm də mənə görə ziyanlı bir vərdişdi. Çünki bəzən məsələyə elə münasibətlər, elə müdaxilələr olur ki, ən azı bu, yumuşaq desək, adamın ətini tökür, əsəbiləşdirir və istər-istəməz adamın ağlına çox kobud bir fikir gəlir:
   
   - Başın girməyən yerə...g
   
   Hə, deməli, bu günlərin söhbətidir. Sosial şəbəkədə noyabr ayının gəlişi ilə bağlı fikirlərə bir münasibət bildirdim. Yazdım ki, hamıya olmasa da, insanların müəyyən qisminə sevinc gətirən bu ayın mənim həyatımda izi tamam fərqlidir. Çünki oktyabrın sonuncu gecəsi, bir az da dəqiq ifadə etsəm, noyabra açılan səhər mənim həyatımın ən ağrılı, ən acılı, ən müdhiş bir məqamıdır. Çünki məhz həmin gecə mənim evim, ocağım, kəndim yağmalanıb, yurd-yuvam dağılıb, özüm Vətən adlı bu məmləkətdə sözün əsl mənasında vətənsiz olmuşam və həmin səhəri ürəyimin ağrılı pıçıltılarını belə ifadə etmişəm:
   
   yandı evim-eşiyim,
   
   yandı divarım, daşım.
   
   isit, qoyma üşüyüm,
   
   isit məni, göz yaşım!
   
   Mənim noyabrın gəlişi ilə bağlı yazdığım bu fikirlər çox qəribə qarşılandı və istər-istəməz yadıma ikinci bir məqam düşdü. Qəti şəkildə anladım ki, hər kəsin can köynəyi özünə yaxın olduğu kimi, dərdi də, sevinci də, kədəri də, xoşbəxtliyi də, bir sözlə, bütün duyğuları özünə hamıdan daha çox yaxındır. Sadə şəkildə ifadə etsəm, mənim barmağıma batan tikanın ağrısı başqası tərəfindən ən yaxşı halda sözlə ifadə edilə bilər. O ağrı mənim yaşadığım kimi, başqa bir kimsə tərəfindən yaşana bilməz. Çünki o, özəl ağrıdır, öz əlimin, öz canımın ağrısıdı.
   
   Doğrudan da həmin o ağrılı məqamdan mənim üçün başlanan ikinci bir həyat səhifəsi elə bil ancaq qara qələmlə qara rəngdə yazılmağa başladı. Bu, ikinci həyat demək deyildi. Bu əslində didərgin bir ruhun nəfəssiz bir canda arabir görünüb çəkilməsi, bir növ ölüb-dirilməsi kimi bir şeydi. Təbii ki, həmin o didərgin ruh özünün varlığını təkcə noyabrın gəlişi ilə deyil, həm də o illərin müxtəlif məqamları ilə, xüsusilə itkilərlə, şəhidlərlə bağlı anların xatırlanması, göz önünə gətirilməsi, daha çox isə o illərlə bağlı söhbətlərin mövzularında yenidən özünü göstərirdi. İstər-istəməz müharibəylə, ölüm-itimlə, didrginliklə bağlı söhbətlər mənim özümdən kənarda özümü daha rahat hiss edən ruhuma sanki yaşamağın və yaşadıqlarımın xəritəsini cızır, ona hər şeyi qan yaddaşında yaşatmaq gücünü göstərirdi.
   
   İndi noy abr da gəlib. Təsəvvür edin ki, mütəxəssislərin dediyinə görə, bu ilin payızı son 50-60 ilin ən isti payızlarından biridi. Amma neyləyim ki, bu payız hətta onun həyatımıza daxil olan noyabr ayı mənim üşüyən ruhumu isidə bilmir. Səbəb bəllidir. Hərdən mənə elə gəlir ki, bu bəlli səbəbdən can qurtarmaq üçün haraya, nəyə üz tutsam da heç nəyə nail ola bilməyəcəm. Belə bir anda yadıma çox dəyərli bir deyim düşür:
   
   Südlə gələn sümüklə çıxır...
   
   Deməli, mənim ağrılarım da, itkilərim də bir növ südlə canıma hopub. Onu canımdan ancaq cismimin özü çıxara bilər. Yənig
   
   Mən bütün bunları elə-belə yazmadım. Əslində yazmaya da bilərdim. Ancaq həmin o sosial şəbəkədəki notlar yenidən üstümə soyuq su səpdi və anladım ki, mənə sevinmək olmaz. Çünki...g
   
   gəlişin
   
   yaddaşıma od vurur
   
   tüstülənir xatirələrim
   
   içimi
   
   payız yelləri
   
   sovurur
   
   qarma-qarışıq düşür
   
   keçmişdə qalan günlərimg
   
   mən hər dəfə
   
   daha doğrusu
   
   düz iyirmi bir ildir ki,
   
   oktyabrın son gecəsinə
   
   havalı kimi baxıram
   
   havalı kimi düşürəm
   
   yanan kəndimlə yanıb
   
   sabaha kösöv kimi
   
   çıxıramg
   
   yenə gəlmisən
   
   özün də nələr çəkdiyimi
   
   bilə-biləg
   
   ağlımdan keçir
   
   elə-belə
   
   görən gün gələcəkmi
   
   eşidim
   
   xəbər tutum
   
   özümü unudum
   
   və
   
   acı xəbərə sevinim-
   
   daha gələ bilmirsən
   
   yıxılıb ölmüsən-
   
   həyatımın ağrılı anı
   
   ağrılı günü...g
   
   ***
   
   İndi noyabr deyəsən özünü göstərir. Çünki havanın damarı bir az boşalıb. Adam sümüyünü isitmək istəyir. Bayırda da yağışdan tutub göyə çıxmaq imkanı var. Amma hələ ki, şəxsən mən göyə çıxmaq istəmirəm. Çünki yerdə kifayət qədər problemlərim var. Elə problemlər ki, onu yalnız özüm həll etməliyəm, özüm çözməliyəm. Damından su daman evin damını da düzəltməliyəm, gölməçələrini keçə bilmədiyimiz cığırı da qaydaya salmalıyam, uşaqların qış geyimini də, üstəlikg
   
   Hə, əsas məsələ də "bu üstəlik" dediyimdi. Çünki bütün hallarda yükün ağırı, daşın böyüyü, lap elə işin çətini öndə gedənin, önə çıxanın üzərinə düşür. Bax, bu mənada mən yükümün nə boyda olduğunu həmin o həyatımın müdhiş gecəsindən dərk etməyə başaldım. Həmin gecəyə qədər nələrdənsə yan keçə bilirdimg kimlərisə görməməzliyə vura bilirdimgharalarısa unudurdumg və beləcə mən də kiminsə gözünə görünmür, kiməsə xatırlanmır, kimlərsə tərəfindən xatırlanmırdım. Həmin o gecə bütün bunların hamısını vurub sındırdı. Həyatımda təzə bir səhifənin təzə abzasının təzə yazıları başladı. 21 ildi ki, mən o təzə səhifənin təzə abzasının təzə yazılarını gah könüllü, gah da zorla oxuyub icra edirəm. Çünki etməmək mümkün deyil. Orda bir övlad haqqı, orda bir dost-qohum borcu, orda bir insanlıq tələbi var. Bu tələblər, bu istəklər haqlı olsa da, olmasa da onu yerinə yetirmək lazımdırg
   
   Bəli, indi həyatın bütün bu yazdıqlarımı kimlərin necə qəbul edib-etməyəcəyindən asılı olmayaraq, bir özəl anını da yazıb-yazmamaq barəsində götür-qoy edirəm. Tərəddüdüm də səbəbsiz deyil. Necə qarşılanıb, necə anlaşılacağını dəqiq bilmədiyim üçün həmin o tərəddüd hissi boy göstərir. Amma neyləyim ki, bütün həyat təkcə mənim üçün yox, hər kəs üçün bir sualı qabardır:
   
   - Görəcəyin, edəcəyin, atacağın addım qurban tələb edir!
   
   Deməli, insan bir varlıq olaraq həmişə bu qurbana hazır olmalıdı. Mən kifayət qədər anlaqlı bir şəkildə deyə bilərəm ki, mənim yaşamımın, mənim duyğularımın arxa planı yoxdu, heç nəyi pərdə arası üçün saxlamıram. Nəyim varsa, təbii ki, söhbət iç dünyamdan gedir, hamısı göz önündədi, hamısı misralarımdadı, hamısı yazılarımdadı. Bəzən haqlı-haqsız iradlar olur. Hətta duyğuları bu qədər qabartmağımı yersiz də sayırlar, yaşıma uyğun bilmirlər. Olsun, bunun elə bir önəmi yoxdur. Çünki hər kəs öz fikrində, öz qərarında sərbəstdi. Mənim də duyğularım, düşündüklərim elə həmin o sərbəstliyin ifadəsidir. Başqa cür də ola bilməz. Çünki iç dünyamın, duyğularımın bütün pıçıltıları yalnız bəlli ünvana, bəlli həyata yönəlibdi. Ona görə kiminsə qədərimə, kiminsə kədərimə laqeydlik göstərməsi heç ürəyimcə deyil. Hətta bu cür yanaşanları özüm üçün arzuolunmaz sayıram. Həmin pıçıltıları, həmin duyğuları misralarımla təqdim etmək, daha doğrusu, misralara çevirmək mənim daxili rahatlığımdı.
   
   sən mənim qədərimi
   
   gülünc sayma, gülümsəg
   
   qoy baxıb təbəssümə
   
   bir azacıq da artıq
   
   yaşayıb, sevim onu-
   
   bütün özəlliyiylə-
   
   o mənim öz gülümsə!
   
   
   
   sən mənim kədərimi
   
   göz yaşına çevirmə
   
   kipriklərin nəm olsa-
   
   gülümsəg
   
   qoy baxıb gözlərinə
   
   bir azacıq da artıq
   
   dərinliyinə dalıb
   
   yaşayıb, sevim onu
   
   bütün gözəlliyiylə-
   
   o mənim özümünsə!..
   
   
   
   sən mənim qədərimi
   
   sən mənim kədərimlə
   
   qarışdırma, ayırma
   
   sənə doğma qədərlə
   
   sənə əziz kədərlə
   
   baş-başa ver, gülümsə
   
   o təbəssüm mənimsə!..
   
   
   
   ***
   
   Günün gerçəkliklərini görməmək normal insan üçün qəbahətdir. Amma elə gerçəkliklər də var ki, o, görünmür. Onu fəhm etmək, onu duymaq, onun varlığını ən azı dərk etmək lazımdır. Bax, bu mənada yazının başlığına çıxardığım fikir yəqin ki, duyğusal insanların qəlbinə yol tapacaq, nə demək istədiyimi anlayacaqlar. (Bax, yazının bu yerində paytaxta yağan güclü yağış özülsüz evimin gününü "göy əsgiyə" bükdü", yəni su basdı. Qalanını özünüz təsəvvür edin - Ə.M). Mən ömrümün bütün məqamlarında səmimiyyəti hər şeydən üstün tutmuşam. Düşünmüşəm ki, rəhmətlik Xudu Məmmədov demişkən, adam adam olmalıdır. Yəni adam səmimi olmalıdır. Səmimiyyət çox vaxt başağrısı, dilxorçuluq da gətirir. Çünki sənin səmimiyyətinin qarşılığı olmur. Əksinə, səni avam, nadan yerinə qoyurlar. Elə bilirlər ki, bu dünyadan, baş verən proseslərdən hali deyilsən. Bu da həmin o dediyim səmimiyyətin ən yaralı yeri, bəlkə də şah damarıdır. Nə isəg
   
   Deməli, Bakıya yağan yağışın iş otağımın pəncərəsinə dəyən damlaları o qədər iri idi ki, damlaların səsini rahatca hiss edirdim. Amma bu səsi qavramaq, araşdırmaq, ona ən azı bir addım yaxın getmək halında deyildim. Çünki içimdə, ətrafımda, bütövlükdə çevrəmdə elə bir sükut var idi ki, o sükut məni vahimələndirirdi. İllah da ki, qarşılaşdığım, gördüyüm mənzərələr. Xırda bir addımın, kiçik bir hərəkətin, lap elə qarışqa boyda bir nöqsanın adamın həyatını necə alt-üst etdiyini bir anlıq təsəvvür edin və görün ki, iç dünyamızın qapı-pəncərəsi necə döyülür, necə sizin varlığınız suallarla, nidalarla üz-üzə qalır vəg
   
   Sizləri deyə bilmərəm, mənim üçün indiki halda dünyanın bütün sualları və nidaları elə bil ki, oxdu, nizədi. Çünki onlar həmin o noyabra təsadüf edir, həmin o iç dünyamın qara qələmlə yazılan səhifəsinin ilk abzasına tuş gəlir. Mən özüm də bilmədən, bəlkə də bilərəkdən eləcə bir insan haqqının necə tapdandığını, necə ayaqaltı olduğunu görə-görə ona dözürəm, onu yaşayıram. Anlayıram ki, bu, Tanrı yazısıdır və bunu yaşamaq mənim bir Allah bəndəsi olaraq borcumdu. Amma onu da etiraf edim ki, borclarım o qədər artır ki, hərdən özümü də borc kimi təsəvvür edirəm. Öncə torpağa, öncə sənə, sonra övladlarıma, sonra millətə, sonra yerə, göyə, sonra da bütün borcların qarşılığına.
   
   Bütün borcları verməyə təbii ki, ömrüm çatmayacaq. Amma iki borc mənim üçün daha önəmlidi: torpağa və sənə olan borcum! Düşünürəm ki, təmiz adla, az-çox bacardığım işlərlə şərəfli bir sonluq torpağımın bir çimdik artması ilə torpağıma olan borcumu azacıq da olsa ödəyəcək. Amma sənə olan borcum çətin ki, ödənilsin. Çünki bu borcun nə ölçüsü, nə miqyası, nə çəkisi, bir sözlə, heç nəyi yoxdu. Hansısa bir meyar tapa bilmirəm ki, həmin borcu dəyərləndirim. Qəti əminəm ki, bu, Füzulinin yaratdığı Məcnun borcudug bu, Hüseyn Cavidin yaratdığı Sənan borcudug bu, ümumiyyətlə, Tanrının yaratdığı sevgi borcudu. O borc təkcə can istəmir, xidmət istəmir. O borcun istəyi insanın bütövlüyüdü, hər şeyidi. Saçından dırnağına, gözündən ürəyinə, dilindən əlinə, bir sözlə, bütün varlığına aid olan borcg hisslərə, duyğulara, pıçıltılara hakim olan borc. İndi düşün və mənə cavab ver:
   
   - Mən bu borcu ödəyə bilərəmmi?
   
   Cavab verməyə tələsmə. Çünki bütün cavablar elə o borcun içərisindədi. O ki, qaldı mənim könlümün indiki məqamda pıçıltısına, onda qulaq as:
   
   əl boyda bir kağıza
   
   "getmə!" - yazıb getmisən.
   
   "getmə!" deyən ürəyi
   
   sən oyuncaq etmisən.
   
   
   
   mənasız inadının
   
   çevrilib girovuna
   
   getmisən - kipriyinin
   
   baxmadan qırovuna!..
   
   
   
   qarışıb fikirlərin
   
   yaddaşdan məni silibg
   
   getmisən! - o gedişin
   
   güllə olduğun bilib!..
   
   
   
   gpəncərəmdə, qapımda
   
   dörd divarda soyuq izg
   
   getmə!.. yazıb getmisən-
   
   kimi güldürürük biz?..
   
   Hə, mən əvvəldə də dedim, indi də təkrarlayıram. İnsanın alın yazısı, qədəri ondan icazəsiz, ondan xəbərsiz Tanrının qələmi ilə yazılır. Onu dəyişmək, onu pozmaq mümkün deyil. Sadəcə, ona bir az üsyan etmək mümkündü, o da baş tutsa. Amma mən bütün hallarda öz qədərimi qəbul edirəm və bilirəm ki, başıma gələnlər, çəkdiklərim, yaşadıqlarım Tanrı payıdı. Bu acıya dözmək də mənim bəndə borcumdu. Odur ki, kədərimə, ilk öncə isə qədərimə dodaq büzməyin. Bilin ki, mən də sevilmək istəyirəm. Amma sevilmək alın yazımda yoxdu...g


YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-07-20


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Yay tətilini harada keçirirsiniz?

Evdə (20%)
İşdə (80%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Bir məşhur həkim öz işini oğluna tapşırır. Oğlu işdən evə sevinclə qayıdaraq deyir:
- Ata, sənin 30 ildir müalicə edə bilmədiyin xəstəni mən bir günə müalicə etdim.
Atası əsəbiləşərək deyir:
- Sən nə etdin?! Mən 30 ildir ailəmi o xəstənin hesabına saxlayıram.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK