Adalet.az | BACI DOST OLARSA Adalet.az | BACI DOST OLARSA Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

BACI DOST OLARSA

437434    |   2015-02-12 08:28
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Həyatda dost olan hər kəs daha səmimi və doğma olur

Mənim bu yazımı oxuyan hər kəs mütləq içindən müxtəlif fikirlər keçirəcək. Mən o fikirlərin hansı istiqamətdən, hardan və necə qaynaqlanacağını az-çox təxmin edirəm. Tam səmimiyyətimlə, əlimi ürəyimin üstünə qoyaraq bir Allah qarşısında etiraf edirəm ki, bu yazını yazmaq mənim üçün çox çətindi. Deyə bilərsiniz ki, onda yazma. Amma yazmaya da bilmərəm. Çünki içimdəki adamların sırasında bu yazının qəhrəmanı öz yerini çoxdan müəyyənləşdirib. Çoxdan deyəndə ki, o, "bacı" sərhəddini keçib dost taxtında əyləşəndə artıq mən anladım ki, o da mənim iç dünyamın adamlarından biri oldu və elə həmin o gündən də bu dostuma bir az fərqli yanaşdım. Çünki onun həyatı, düşüncələri, dünyaya baxışı, hətta ayrı-ayrı adamlara verdiyi qiymət o qədər maraqlı idi ki, mən bu dostumun özünü oxumağa başladım. Həmin o qiymətlərdə, bu yanaşmada bunun özünü gördüm... Və nəhayət, günlərin birində əlimə bir dəftər düşdü. Unudub stolun üstündə qoyduğu bu dəftəri icazəsiz vərəqlədim. Yazdığı beş-üç cümləlik kiçik qeydlər məni əməlli-başlı düşündürdü və...

Bilməyənlərə xatırladım ki, bizim nəsil, qan qohumluğu çox-çox uzaq illərə gedib çıxır. Elə bir tarixə ki, onda Ermənistandan insanların ikinci köçü, yəni 30-cu illər köçü başlamışdı. Dağlardan köçüb gələn bu insanlar Azərbaycanın müxtəlif bölgələrində məskunlaşdılar və təbii ki, bir-birindən uzaq düşənlər də oldu. Nə isə...

Deməli, əlimdəki dəftəri vərəqləyəndə bu sözləri oxudum və düşündüm: "Həyatda elə anlarım olub ki, yaşamaq istəmirəm. Çünki arzularım, xəyallarım daşlara dəydi, özü də gözüm görə-görə. Amma uşaqlarım məni yaşamağa məcbur edir..." 

Mən onun həyatını beş barmağım kimi bilirəm. Orta məktəbi necə oxuduğunu, bu əl boyda arıq, çəlimsiz qızın müəllimlərin necə sevimlisi olduğunu, hətta Mirzənağılar kəndindən qonşu Cocuq Mərcanlıdakı məktəbin yuxarı siniflərinə necə həvəslə getdiyini, az qala yol boyu uşaqlarla dərs sorğu-sualı... Bütün bunlar onun həyatından xəbərdar olanların hamısının yadındadı. Hamının ümidlə baxdığı bu qız özünə bir ideal seçmişdi. O da Süleyman Rəhimovun Mehmanı idi. Ancaq həmin illərdə bu arzuya qovuşa bilmədi. Çünki universitetin hüquq fakültəsinə daxil olmaq üçün əmək stajı lazım idi. İlk istəyi beləcə nəhs gətirdi. Məcbur olub şəhərdə fabriklərin birində işə girdi. Oxuya-oxuya sənədlərini yenidən ali məktəbə təqdim etdi. Bu dəfə isə onu zorla, necə deyərlər, ən sərt güc tətbiq etməklə oğurladılar. Düzdü, buna el arasında qaçırma deyirlər. Ancaq sevmədiyi, sevməyi hətta ağlından keçirmədiyi, sadəcə, bir elli kimi tanıdığı insan onu dostlarının gücü ilə gəncliyindən, arzularından qopardı. Sonralar öyrəndik ki, avtomobillə aparılarkən qəflətən qapını açıb özünü atmaq istəyən bu şıltaq qızı maşındakı dəliqanlılar zorla tutub saxlaya biliblər. Amma ona kifayət qədər zədələr toxunmuşdu və bu zədələr onun həyatını bugünə qədər də ağrılar içərisində saxlayır.
Bir milli mentalitetimiz var. Şəxsən mən onunla barışmıram. Amma bugünün özündə də söyləyirlər ki, qaçırılmış qız artıq kimsəyə lazım deyil. Mən başa düşə bilmirəm ki, istəmədən, zorla adamları necə bir dam altında yaşamağa məcbur etmək olar?! Amma görünür, həmin o mentalitet o qədər güclüdür ki, biz hələ də onun təsirindən çıxa bilmirik. Mənim qəhrəmanımın da taleyi belə gətirdi. O, qohum-əqrəbanın, ağsaqqal-ağbirçəyin öyüd-nəsihəti ilə taleyi ilə barışdı. Amma bilmədi ki, onu qarşıda daha ağır bir sınaq da gözləyir. Belə ki, üçüncü övlad dünyaya gələndə artıq Qarabağ savaşı başlamışdı. Həyat yoldaşı bu savaşda aldığı streslərdən, kontuziyadan qəflətən dünyasını dəyişdi. Beləcə, təhsili də, həyatı da alt-üst oldu. Bir ildən artıq bir müddətə o, ev dustağı kimi yataqdan tərpənmədi. Bacılar, yaxın qohum-əqrəba onu bir an da olsun tək buraxmadı. Onu həyata qaytarmaq üçün hər kəs bacardığını etdi. 

Zaman bütün ağrıları müalicə edir. Doğrudur, sağaltmır, sadəcə, yara qaysaq bağlayır, sızıltısı bir az azalır. Bir az da alışırsan, öyrəşirsən bu sızıltılara...

Əl boyda uşaqlarını böyütmək, onları sabahkı günə hazırlamaq onun üçün nə qədər çətin olsa da, o bütün bu çətinliklərə çiyin verdi, amma boyun əymədi. Qürurunu, ləyaqətini hər şeydən üstün tutdu. Hətta mərhum həyat yoldaşından sonra onun işlədiyi idarədən bu ailəyə verilmiş mənzilə qaçqın soydaşlarımız yığışanda da, onlara aid torpaq sahəsi zəbt olunanda da dözdü. Yataqxanadakı o balaca otaqların içində şam kimi əritdi ömrünü. Əritdi ki, balalarının üzündə həmişə təbəssüm olsun...
Onun bu dözümü, onun bu cəfakeşliyi bütün doğmalar kimi məni də həm təsirləndirirdi, həm də düşündürürdü. Elə bil ki, Allah özü səbəb saldı. Günlərin birində o, iş yerimə gəldi. Əlində bir məktub var idi. Dedi ki, mən yazmışam, şikayət ərizəsidi. Ancaq rəfiqəmin adındandı, ona haqsızlıq ediblər. Bunu qəzetdə çap edin.

Məktubu alıb oxudum. Çox səliqəli və əsl jurnalist peşəkarlığı ilə yazılmışdı. Başımı qaldırıb üzünə baxdım. 


- Sənin başqa yazıların da var? Bəlkə şeir də yazırsan? - deyə soruşdum. 

- Əvvəllər olub. Amma indi özüm üçün arabir qeydlər edirəm, - dedi.
Maraq mənə güc gəldi. Günlərin birində onun "168 saat" qəzetindəki məqalələrini, şeirlərini oxudum. Özümü qınadım ki, bu vaxta qədər onun bir söz adamı olduğundan xəbərsiz qalmışam. Amma gec də olsa artıq bunu bilmişdim. Dilə tutub qəzetlər üçün, xüsusilə "Ədalət" üçün yazmasını istədim. Öncə tərəddüd etdi, sonra razılaşdı. Günlərin birində onu mərhum dostum Qoşqar Qarayevin sahibi olduğu "Çinar-çap" nəşriyyatında korrektor kimi işləməsinə köməklik göstərdim. Nəhayət ki, onun üzünə təbəssüm gəldi. Çünki xəyallarını, arzularını, içində olanları yazmaq, bölüşmək imkanı qazanmışdı. Hiss olunurdu ki, hardasa tükənməkdə olan bir bulağın gözü yenidən açılır, yenidən həyata qayıdır. Təsəvvür edin ki, dünənə qədər ancaq beş-üç kəlmə kəsib özünə çəkilməyə üstünlük verən bacım indi mənimlə fikir mübadiləsi edir, kitablar barəsində, qəzetlər barəsində, hətta kəskin sözlər də dilə gətirirdi...

İndiki kimi yadımdadı. Adını çəkmək istəmədiyim bir müəllifin bir ay içərisində dördüncü kitabını korrektə etmək ona tapşırılmışdı. Axşam evdə söhbət düşəndə gözləmədiyim halda birdən dedi ki:

- Bu adamlar öz yazdıqlarından utanmırlar? Nə qədər mənasız və bir-birini təkrar eləyən yazıları kitab etmək, oxuculara sırımaq olar? Onlar başa düşmür ki, bunlar kitab deyil, zir-zibildi? 
Güldüm. Bu onu bir az da əsəbiləşdirdi.

- Sizdə də az günah yoxdu. Hərdən elə kitabları reklam edirsiniz ki, adamın əti tökülür.
Bəli, o, doğru deyirdi. Amma bu həqiqətin arxasında bir Azərbaycan gerçəkliyi də dayanır. O da bu gerçəkliyi görmək istəmirdi. Axı bu gerçəkliyə görə Azərbaycanın 10 milyona yaxın əhalisinin az qala 70-80 faizi bir-birinə dost, simsar, qohum, tanışdı. Bu gerçəklikdə bir atalar sözü də var: "Üz üzdən utanır". Bax, buna görə də sənə üz tutanı, sənə ərk edəni ümidsiz qoymaq olmur. Ümid demişkən...
Bir dəfə sözarası dedi ki, indi həyatda ən çox güvəndiyim, istinad etdiyim bir söz var. O da ümiddi! Soruşdum ki, niyə məhz ümid? Dedi ki, o ümid məni yenidən yaşamağa həvəsləndirdi, mənə qol-qanad verdi. Açığını deyim ki, hara işarə vurduğunu müəyyən mənada anladım. Bildim ki, həyatımda baş verən yenilikləri nəzərdə tutur və bir az da üstüörtülü elə mənə də minnətdarlıq edir. Amma mən bunu ona nəyisə xatırlatmaq, hansısa minnətdarlıq hissini dilə gətirmək üçün etməmişdim. Mən bunu onun daxilindəki odu-közü görüb alışmasına azacıq şərait yaratmışdım və istəmişdim ki, mənim bacım heç olmasa həyatının bu çağında bir az ətrafa, bir az dünyaya özünün dediyi kimi, ümid gözüylə, sevgi gözüylə baxsın. Yaşaya bilmədiyi gəncliyinin arzularının bir qismini heç olmasa indi gerçəkləşdirsin. Çünki onun buna bütünlüklə haqqı var! Və mən də həmin haqqın ona çatdırılmasında sadəcə və sadəcə bir qığılcım rolunu oynadım. Və üstəlik də mən bir dost qazandım. Özü də ÜRƏK DOSTU!
İllər ötür, hadisələr bir-birini əvəzləyirdi. Təbii ki, ötən illərin içərisində onun övladları da böyüyürdü. Günlərin birində o, qapısına gələn elçiyə istədiyini verdi... Nənə oldu... Sevinci, təbəssümü bir az da artdı. Doğrudu, qayğıları azalmadı. Əksinə, yataqxana həyatı onun bir qadın kimi neçə-neçə arzusuna sərhəd çəkdi. İstəyincə ev bəzəyib, mətbəx qurub, qapısına gələn qonağı ürəyincə qarşılayıb yola salmaq onun üçün mümkünsüz oldu. Amma əvəzində həyat sevgisi, nəvə əlindən tutub gəzmək, içindəkiləri yazmaq, gündəlik informasiyanın içərisində olmaq, bir sözlə, normal insanlar kimi cəmiyyətdə təmsil olunmaq imkanları genişləndi. Və günlərin birində mən onun mobil telefonunda yazdığı sözü oxuyanda bir anlıq fikrə, xəyala daldım. O, bütün doğmaların adını necə varsa, elə də yazmışdı. Bircə mənim nömrəmin qarşısında bütün hərfləri böyük olmaqla ÜMİD!!! Bilmirəm, mən ona nə qədər ümidəm, nə qədər ümid vermişəm, amma bircə onu bilirəm ki, o mənim təkcə doğmam kimi yox, bacım kimi yox, həm də yaxşı bir oxucum, özü də güzəşt etməyən, iradını birbaşa deyən oxucumdu. Üstəlik o, mənim fikirlərimi oxuyan, mənim nə düşündüyümü öncədən görən, duyan və bəzən də düşüncələrimə qol-qanad verən ürək dostumdu. Biz həm yazdıqlarımızı, həm oxuduqlarımızı, həm ailələrimizi, yəni evimizin içini o qədər rahatlıqla müzakirə edirik ki, bu müzakirəni kənardan dinləyən düşünər ki, bu adamların hər halda başqa bir problemi yoxdu. Amma...

Bəli, həyat başdan-başa qayğı ilə, problemlərlə doludu. Biz də onların daşıyıcılarından biriyik. Bizim əlavə bir problemimiz də var. O da özümüzün könüllü şəkildə qəbul etdiyimiz ÜMİD və ÜRƏK DOSTU olmağımızdı. Çünki ürək dostuna ümid olmaq, ümidin də ürək dostu kimi qalmaq çox böyük məsuliyyət tələb edir. Sevinirəm ki, mən bu yükü çəkə bilirəm və sevinirəm ki, içimdə olanı onunla rahatca bölüşürəm. Bölüşdüklərimə o həmişə diqqətlə, anlayışla yanaşır. Axı, o, mənim ürək dostumdu!..

Əbülfət MƏDƏTOĞLU



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-08-21


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Nəvə nənəsindən soruşur:
- Nənə, qanın dadı necə olur?
- Mən, nə bilim, ay bala?
- Bəs babam deyir ki, sən ömür boyu onun qanını içmisən.
- Babanın beyni yoxdu, boş-boş danışır.
- Bilirəm yoxdu, babam deyir ki, sən onun beynini də yemisən.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK