ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

"XATİRƏLƏRMİŞ ÖMÜRDƏN ADAMA QALAN"

1793    |   2018-07-12 22:30
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır


Vaqif YUSİFLİ,
filologiya elmləri doktoru

O, həkimdir. Otuz beş ildir ki, hər gün xəstələrlə baş-başa, üz-üzə, göz-gözədir. Xəstələrin ağırı da olur, yüngülü də, sağalmasına ümid olmayanda sözə qüvvət verir, heç olmasa, bir az yaşasın deyə. Sonra onların dərdi ürəyinə hopur, uzun müddət o xəstəni unuda bilmir.
Uşaqlıqdan şeirə, sənətə vurğunluğuyla tanınıb, ilk şeirlərini də məktəbliykən yazıb, amma heç kimə göstərməyib. Ədəbiyyat dərslərində fəallığı ilə seçilirdi və hamı elə bilirdi ki, Süleyman orta məktəbi bitirəndən sonra sənədlərini filologiya fakültəsinə verəcək, amma belə olmadı. Tibb institutuna daxil oldu. Şeirə həvəsi isə sönmədi, elə tələbə itkən ilk şeirləri işıq üzü gördü. İndi Süleyman həkim üç şeir kitabının müəllifidir, o, həm də sözün həkimi olmağa çalışır. Özü deyir ki, yanına gələn onlarla, yüzlərlə xəstəni sağaldır, amma şairlik çətindir.
Süleyman İsmayılın indi 60 yaşı var və bu ömrün ağrılı-acılı, sevinc və bahar müjdəli ayları, günləri onun şeirlərində əks olunub. Süleymanı xatirələr dünyasında ömrün-günün, yaşanılan anların, ayların, illərin nostalji hissləri də var, heç vaxt unutmadığı və unuda bilməyəcəyi, sanki bu gün yaşadığı duyğular da yer tapır. "Əlin üzüləndə hər şeydən, - sevincin bir olanda yay qış, deyirsən öz-özünə: "İlahi, nə yaxşı Dünyada xatirələr varmış". Bu xatirələr işığında dünyada hər şeyə sevinən bir körpə bir körpənin süd qoxulu təbəssümünü görürsən:

Dünyada hər şeyə sevinən körpəm,
Bu yerə, bu göyə sevinən körpəm,
Bu sevgi hardandı?
Gündüzə, gecəyə, günəşə, aya,
İstiyə, soyuğa, torpağa, muya,
Açan çiçəyə, solan yarpağa,
Yatmağa, durmağa,
Ağızda dişə, əldə barmağa
sevinən körpəm,
bu sevgi hardandı?

Süd qoxulu o körpənin sevincindən dünyanın Vaxt adlı əbədi, amma dəyişən mənzilinə düşürük. Vaxtın insan ömrünə nələr verdiyini, nələr aldığını öyrənmək istəyilə...

Vaxt-bizim düşmənimizdir,
Hər an əlimizdən sıxır.
Söyləməyə qorxduğumuz
Söztək dilimizdən çıxır.

Bulaq olur, çaya dönür,
Günə dönür, aya dönür,
Qışa dönür, yaya dönür,
Sonra ilimizdən çıxır.

Gəlirik-gedirik vaxtsız,
Dünya haqlı, bizsə haqsız.
Yanırıq odsuz-ocaqsız, -
Tüstü külümüzdən çıxır.

Süleyman İsmayılının xatirələr aləmində bizə tanış insanların portretini, cizgilərini, bəzən də dərdini, kədərini, nakamlığını görürük. Şeirləri ilə on minlərlə insanların qəlbinə köçən Əli Kərimin xəstəxana palatasında yaşadığı son günlər. Qəfil ölümün pəncəsinə ürcah olan Allahverdi Məmmədlinin son məktubu.
Süleymanın tələbəlik dostu Əlinin yoxluğu: "Sənsiz yer üzünün ilk yazı gəldi, Heç nə olmayıbmış,-oxudu quşlar".
Ömrün bu yaşından-altmışdan, ya əllidən, qırxdan ötən illərə qayıdanda unudulmayan sevgi xatirələri də dilə gəlir. Amma bu xatirələr heç vaxt öz təravətini itirmir. Hicran əzablarıyla, ayrılıq dəqiqələriylə, həsrət sənələriylə. Bu sevgi xatirələrindən payız qoxusu gəlir:

Biz niyə ayrıldıq üzü payıza?
Yalqızlıq udacaq, udacaq məni.
Alıb budağımdan bir yarpaq təki
Külək küçənizə atacaq məni.
Biz niyə ayrıldıq üzü payıza?
Anıb arayacaq gözlərim səni.
Hələ qış gələcək, qar da yağacaq,
Yalqız uzanacaq izlərin sənin.
Biz niyə ayrıldıq üzü payıza?
Yalqızlıq səni də udacaq bu qış.
Kimsəsiz görüncə dəcəl uşaqlar,
Səni qartopuna tutacaq bu qış.
Biz niyə ayrıldıq üzü payıza?
Son illərin sevgi şeirlərinin çoxunda hiss elədiyim budur ki, yaşanılmayan, qəlbən duyulmayan hisslər o şeirlərə "hopur".
Baxırsan, hər şey var - lap maraqlı görünən təşbeh də, metafora da. Amma sevginin özü yoxdu o şeirlərdə.
Mən bu fikri Süleyman İsmayılın şeirləri haqda deyə bilmərəm. İnsafən, onun sevgi şeirləri kənardan, kitablardan yox, ürəkdən, qandan gələn hisslərin, duyğuların bəhrəsidir.
Hətta eləsi var ki, onlar bəstəçi əlinə düşsə, mahnıya da çevrilər:

Dəryalarda heç üzmədi gəmimiz,
Bu dünyada biçilmədi zəmimiz.
Hər sevgidən şirin oldu qəmimiz,
Get gözəlim,
get əzizim,
get...
Mən bir körpə yolçusuydum bu yolun,
Bu dünyada səyyar idi xəyalım.
Nə biləydim sevda yolu su yolu,-
Get gözəlim,
get əzizim,
get.

Süleyman İsmayıl da səsini şair dostlarının səsinə qatır, doxsanıncı illər, 20 yanvar hadisələri, Qarabağ dərdi onun da şeirlərində öz əksini tapır. Bu şeirlərin hamısını birləşdirən "Vətənini sevən can verər ona" çağırışıdır. 1992-ci ildə Şuşada həlak olmuş igid döyüşçü H. Həmidovun ölümünə yazılmış "Rekviyem" şeiri mənim fikrimcə, Süleyman İsmayılın ən urvatlı, poetik cəhətdən sanballı şeirlərindən biridir. Anasının fəryadı üzərində yazılan bu şeirdə Vətən, Ana, Oğul, Qarabağ sözləri yan-yana düzülür, ölümün, igidliyin ölümsüzlüyünü təsdiq edir:

Ana ağı deyirdi: -
-Vətənini sevən oğlum,
Vətəniyçün ölən oğlum,
Vətənin daşa dönsün!...
Bayılırdı, ayılırdı,
Yenə ağı deyirdi:
-Bu dünyanın ən ölməli
Yeri Qarabağdı, - deyirdi.

Süleyman İsmayılın "Ötən ilin buludları" şeirlər kitabı anasına həsr etdiyi şeirlə başlayır, kitabın sonundakı şeir də anasının xatirəsiylə bitir. Anasını ruhən yaşadan şeirlərdi. "Bir ömrü şam kimi yandın, İndi mənəm yanan, ana. Ağlaram, dilimdə adın, Atam ana, anam ana".
Süleyman həkimin bu il 60 yaşı tamam olur. Fevralın girəcəyində. Masallı rayonunun Şərəfə kəndində, bir ziyalı ailəsində dünyaya gələn Süleyman bu altmış ildə öz peşəsinə həmişə sadiq qalıb, şeirlərində də Şair kimi sözün həkimi olmağa can atıb. Və əlbəttə, söz də onun həkimidi, ona mənəvi bir dünya bağışlayıb SÖZ.



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-03 : Çiçək sevgisi
2018-10-17 : HALALLIQ
2018-05-18 : ƏDƏBİ HƏYAT
2018-04-28 : ƏDƏBİ HƏYAT
2018-01-19 : ƏDƏBİ HƏYAT
2016-09-30 : AFƏT VİLƏŞSOY
2016-07-02 : ƏDƏBİ HƏYAT
2016-06-25 : QƏRİB HEY!..
2016-05-14 : ƏDƏBİ HƏYAT
2015-11-14 : ƏDƏBİ HƏYAT
2015-10-03 : ELM FƏDAİSİ
2015-09-05 : USTAD
2015-06-26 : O MƏSTAN Kİ...
2015-06-03 : "ŞEİR VAXTI"
2015-04-15 : "TƏNHA LALƏ"
2015-04-14 : NOVATOR ŞAİR
2015-04-11 : "QISA QAPANMA"
2015-04-04 : USTAD ŞAİR
2015-03-20 : ƏDƏBİ HƏYAT
2015-03-14 : BU, DİLSUZDUR...
2015-03-13 : ALTI ON- ON ALTI
2015-02-28 : ƏDƏBİ HƏYAT
2015-02-18 : Vahid dünyası
2015-01-20 : 20 YANVAR: 25 İL
2014-12-30 : ŞAİR ÖMRÜ
2014-12-27 : ƏDƏBİ HƏYAT
2014-12-10 : TƏZADLI BOYALAR
2014-12-06 : TOFİQ BAYRAM
2014-11-08 : ƏDƏBİ HƏYAT
2014-10-18 : SABİR AZƏRİ
2014-10-11 : ƏDƏBİ HƏYAT
2014-09-06 : ƏDƏBİ HƏYAT
2014-08-30 : ƏDƏBİ HƏYAT
2014-08-16 : QƏZƏL YAŞAYIR
2014-08-09 : LİRİKA - 2013
2014-07-26 : LİRİKA - 2013
2014-07-19 : LİRİKA - 2013
2014-06-07 : VƏTƏN HARAYI
2014-05-17 : İŞIĞA DOĞRU
2014-03-29 : TƏMSİL USTASI
2013-12-14 : UCALIQ YOLUNDA
2013-12-03 : NAKAM ŞAİRLƏR
2013-11-16 : VAQİF HÜSEYNOV
2013-11-09 : İLTİFAT SALEH
2013-10-19 : ELMAN HƏBİB
2013-10-12 : SAKİT İLKİN
2013-10-05 : MƏMMƏD KAZIM
2013-09-07 : ŞƏKƏR ASLAN
2013-08-24 : SAQİF QARATORPAQ
2013-06-15 : HƏZİN XƏYAL
2013-04-13 : MİLANDA ÖLÜM
2012-12-15 : MODERNİST ŞAİR
Ücretsiz php script indir film izle hd film izle ikinci el eşya alanlar shell indir hacklink satışı Hileli oyun APK Cracked APK
SON XƏBƏRLƏR
2018-11-19


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Gəlin günahkardır, yoxsa qaynana?

Gəlin (66.67%)
Qaynana (33.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Uzun illər köhnə, əldəndüşmüş «VAZ-06» «Jiquli»ylə xaltura edən bir kişi günlərin bir günü maşınını dəyər-dəyməzinə satıb köhnə, otuz ilin bir «Mersedes»ini alır. Köhnə olmasına baxmayaraq, maşının rahatlığı kişinin o qədər xoşuna gəlir ki, Böyük Vətən Müharibəsi iştirakçısı olmuş atasının qəbrinin üstünə ziyarətə gələrkən:

- Ay rəhmətlik, adam da heç bu cür rahat maşın düzəldən nemesə güllə atar?





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK