ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Mən necə dəli oldum – III Yazı

25489    |   2016-11-08 12:46
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Divarlar solğun, boz görünürdü. Gecəyarını keçmişdi. Gözümə yuxu getmir, siqaret çəkmək istəyirdim. Palatalara sükut çökmüşdü. Dəhlizin işığı batan günəş kimi narıncıya çalırdı. İşığa doğru addımladım.


Uzun dəhliz divarların arasında çay kimi görünürdü. Küləyin uğultusu pəncərələrin arasından içəri süzülürdü. Ayaqyalın, gözüm torlu ətrafa baxır, heç nə düşünə bilmirdim. Kiminsə toxunuşunu hiss etdim. Uzun ağ xalatlı bir oğlan güllə kimi sözləri üzümə çırpırdı. Onun sözləri səssiz filmlərdəki kimi anlaşılmaz idi. Sonra bilmirəm, nələr oldu, qulaqlarım elə bil açıldı. Ağ xalatalı oğlanı boğmağa çalışırdım. Tükənməz bir güclə oğlanı öldürürdüm. Onun boğnuq, xışıltılı səsi eşidilirdi.

Gözümü açanda çarpayımda, əl-ayaqlarımın bağlandığını hiss etdim. Həmin ağ xalatlı oğlanın yanında, cüssəli bir kişi mənə qımışaraq baxırdı. Yenə səslər eşidilmirdi. Sifətimə, bədənimə güclü zərbələr dəyməyə başladı. Bu zərbələrin heç bir təsiri yox idi. Çığırırdım, ağlayırdım, ancaq səslər duyulmurdu.


Palatanın səs-küyü səhər məni oyatdı. Bədənimdə, sifətimdə ağrıların olduğunu indi hiss etməyə başlamışdım. Palatalara elə bil günəş doğmuşdu. Zolaqlı pijamalarda gəzişən adamlar mənə həbsxanadakı məhkumları xatırladırdı.


Hər səhər palata dəliləri səhər yeməyi üçün, daha sonra isə dərman üçün növbə gözləyirdi. Arada bir bu bu gözləməyə səbr edə bilməyən xəstələr yumruq davasına çıxırdılar.


İynə vuran tibb bacısı da hər səhər bu xəstəxanaya gəlir, saçlarımı oxşayır, bir-iki xoş söz deyib gedirdi. Mən hər səhər onun gəlişini səbirlə gözləyirdim. Bir dəfə dedim ki, axşam da gəl iynə vur mənə. Təbəssümlü üzünə kədər qonmuşdu. Yaxşı deyib, bir də bizim palataya gəlməmişdi.


Bir səhər gözümü açanda hər yer ağappaq olmuşdu. Elə bilmişdim ki, nağıllar aləminə düşmüşəm. Ancaq pəncərədən görünən o idi ki, şəhərə qar yağmışdı. İlk dəfə qara pəncərədən, həsrətlə baxırdım.


Gecələr ağlayırdım, səbəbsiz, anlamını bilmədən. Televizorda göstərilən ölkələrdə adamlar ölürdü. Uzaqdan izlədiyim ölüm xəbərləri məni sarsıdırdı. "Belə xəbərlərə qulaq asma” – həkim böyrümdən çıxıb məsləhət verirdi. Ancaq o xəbərlər idi məni ağladan. Tanımadığım, heç vaxt getmədiyim yerlərin, görmədiyim insanların ölüsünə baxıb ağlayırdım. Eynən arvadlar, uşaqlar sayaq. Ağlamaq məsumluğumun, çarəsizliyimin ifadəsi idi.


Atam, anam, qardaşım hər gün yanıma gəlirdilər. Yemək, ailə doğmalığı, sevinc və göz yaşı gətirirdilər. Onlar üçün darıxdığımı indi anlayırdım. Darıxmaq hissini də burda kəşf etmişdim.


Bir gün anam sevdiyim yeməkdən gətirmişdi. İştahla yeyib, anamı öpdüm, sonra ağlamağa başladım. Kiridə bilmirdilər məni. Gözümün yaşını siləndə gördüm ki, yenə çarpayımdayam. Gözlərim qaralmağa başlayır...

ardı var



İmza:Oğuz Ayvaz

YAZARIN ARXİVİ

2017-10-16 : Anamın oxşarı
2017-10-03 : Mən heç kiməm
2017-06-19 : Atama məktub
2017-01-18 : Atama məktub
2016-10-03 : Eşq romanı
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-20
2018-01-19


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (75%)
Yox (25%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Mollaya xəbər verirlər ki, qayınanasını su aparıb. Molla gəlib girir çaya, başlayır su yuxarı axtara-axtara getməyə. Görənlər soruşurlar ki:
- Ay Molla, bu necə axtarmaqdı? Cənazə su axan tərəfə gedər, ya yuxarı dırmaşar?
Molla deyir:
- Siz onu tanımırsınız. O, elə bir tərs adam idi ki, hökmən yuxarı gedib. Sizin işiniz olmasın, mən bu saat onu tapacağam.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK